Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017

«EΝΩΣΗ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ ΑΘΗΝΩΝ» Μηχανισμός στην Υπηρεσία των Μονοπωλίων



Από την περασμένη Δευτέρα βρίσκονται σε εξέλιξη οι «αρχαιρεσίες» του δήθεν εργατικού «σωματείου» με την επωνυμία «Ένωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών», ενός καραμπινάτου μηχανισμού της εργοδοσίας, με τον οποίο εδώ και χρόνια επιχειρείται να επιτευχθούν με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια υπέρ του κεφαλαίου.

Εργοδοσία, διευθυντικά στελέχη, εργοδοτικοί συνδικαλιστές, με πρώτα βιολιά τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, «τρέχουν» χέρι - χέρι αυτόν τον εργοδοτικό μηχανισμό, που τιτλοφορείται «σωματείο» ώστε να προωθεί τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων μέσα στους εργαζόμενους. Πρόκειται για μια φάμπρικα που έχουν στήσει για την παραγωγή αντιπροσώπων στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπάλληλων, στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, τη ΓΣΕΕ, μια φάμπρικα με καθοριστικό ρόλο συνολικά στους συσχετισμούς στο εργατικό κίνημα. Οι αντιπρόσωποι που βγάζει το συγκεκριμένο «σωματείο» - μηχανισμός, πάνε πακέτο στην αγκαλιά του ΣΥΡΙΖΑ, στις κυβερνητικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα.

Το αυτοαποκαλούμενο «σωματείο» είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτο στους χώρους δουλειάς και όμως εμφανίζεται να έχει χιλιάδες μέλη, όλα οικονομικά τακτοποιημένα (!), χιλιάδες ψηφίσαντες στις προηγούμενες εκλογές, αλλά και... 60% των ψηφισάντων έως τώρα στις τρέχουσες εκλογές να αποτελούν νέες αιτήσεις εγγραφής που γράφονται τη μέρα που έρχονται να ψηφίσουν. Τα παραπάνω... «ανεξήγητα» έχουν πολύ συγκεκριμένη εξήγηση, βέβαια, καθώς διευθυντικά στελέχη πιέζουν και εκβιάζουν τους εργαζόμενους προκειμένου να συμμετέχουν στις «αρχαιρεσίες», πολλές φορές τους συνοδεύουν στο χώρο των εκλογών, ενώ στο εργοδοτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ μεταξύ των υποψηφίων είναι περιφερειακοί διευθυντές σούπερ μάρκετ, διευθυντές καταστημάτων και άλλα εργοδοτικά στελέχη.

Να σπάσει το απόστημα της εργοδοσίας!

Απέναντι σε αυτά τα εργοδοτικά όργια στάθηκαν με αποφασιστικότητα οι ταξικές δυνάμεις: Με αποκαλυπτικές ανακοινώσεις, η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, η Πανελλαδική Γραμματεία Εμπορίου - Υπηρεσιών του ΠΑΜΕ και η ΔΑΣ ξεσκέπασαν το χαρακτήρα και το ρόλο του συγκεκριμένου μηχανισμού της εργοδοσίας, κάλεσαν τους εργαζόμενους να απορρίψουν με κάθε τρόπο τον εξαναγκασμό, να σπάσουν το απόστημα της εργοδοσίας μέσα στο εργατικό κίνημα.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι ταξικές δυνάμεις κάλεσαν και καλούν τους εργαζόμενους να αντισταθούν, να μην ψηφίσουν σε αυτόν τον εργοδοτικό μηχανισμό. Παράλληλα, αποφάσισαν να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο της «Δημοκρατικής Αγωνιστικής Συνεργασίας» (ΔΑΣ), προκειμένου να υπάρχει μια ταξική επιλογή πίσω από το παραβάν για τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν οξυμένη τρομοκρατία.

«Εργαζόμενε, εργαζόμενη στα super market, αποδυνάμωσε και μαύρισε τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, τους ανθρώπους της εργοδοσίας που σε πιέζουν και σε τρομοκρατούν! Aρνήσου να συμμετάσχεις! Εφόσον η τρομοκρατία είναι οξυμένη και δεν μπορείς να πας κόντρα στις πιέσεις της εργοδοσίας, στήριξε στην κάλπη και πίσω από το παραβάν, που δεν σε βλέπει κανείς, το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ, που αποτελείται από εργαζόμενους σαν και σένα», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ.

Παράλληλα, το ΠΑΜΕ απηύθυνε κάλεσμα σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να καταγγείλουν αυτά τα εργοδοτικά όργια που αλλοιώνουν συνολικότερα τους συσχετισμούς υπέρ της εργοδοσίας, να περάσουν από το χώρο των εκλογών για να δουν «ιδίοις όμμασι» το καθεστώς τρομοκρατίας και τα αίσχη των εργοδοτικών συνδικαλιστών.

Σωματείο - «φαντομάς» και... τα «ξαδελφάκια» του

Το «σωματείο» - μηχανισμός είναι ένας... «φαντομάς». Εργαζόμενοι και συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ μας εξηγούν ότι δεν έχει καμιά δράση στους χώρους δουλειάς. Οι εργάτες δεν το έχουν δει ποτέ να κάνει παρεμβάσεις, να οργανώνει αγώνες για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Δεν κάνει γενικές συνελεύσεις, δεν βγάζει καν ανακοινώσεις. Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος πού βρίσκεται, αφού δεν διαθέτει καν ιστοσελίδα, τηλέφωνα, διεύθυνση επικοινωνίας!

«Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του "σωματείου"», σημειώνει η ΔΑΣ,«είναι υψηλόβαθμα στελέχη των super market, περιφερειάρχες και διευθυντές καταστημάτων. (...) προωθούν την εκμετάλλευση των εργαζομένων και αποφασίζουν απολύσεις και βλαπτικές μεταβολές για τους εργαζόμενους».

Οι μόνες παρεμβάσεις του αφορούν στις αρχαιρεσίες και τη στήριξη του επαγγελματικού ταμείου. Ενός ταμείου, δηλαδή, που μετατρέπει τις συντάξεις και τις παροχές σε επενδυτικά προϊόντα, βορά των κεφαλαιοκρατών, με τους εργάτες να ξέρουν τι εισφορές δίνουν αλλά όχι πόση σύνταξη ή παροχές θα πάρουν.

Ανάλογη είναι η κατάσταση και στα επιχειρησιακά σωματεία στα μεγάλα σούπερ μάρκετ («Βασιλόπουλος», «Σκλαβενίτης», «My Market»). Δύο εργαζόμενοι στον «Βασιλόπουλο», που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μας εξηγούν: «Πριν μερικά χρόνια, ζητήσαμε να γίνουμε μέλη του επιχειρησιακού σωματείου στον "Βασιλόπουλο". Η διοίκηση του σωματείου έκανε ό,τι μπορούσε για να μας αποτρέψει. Φτάσαμε στο σημείο να κάνουμε εξώδικο για να ζητήσουμε να γίνουμε μέλη! Το ίδιο το επιχειρησιακό σωματείο δεν εμφανίζεται πουθενά. Μια από τις ελάχιστες ανακοινώσεις που έχει βγάλει ήταν για να καταγγείλει το ΠΑΜΕ»...

Ο Αντρέας Πουλικόγιαννης, εργαζόμενος στον «Σκλαβενίτη», μέλος των διοικήσεων του Εργατικού Κέντρου Πειραιά και του Σωματείου Εμποροϋπαλλήλων Πειραιά, λέει για το επιχειρησιακό σωματείο στη συγκεκριμένη αλυσίδα: «Οι αρχαιρεσίες γίνονται παρουσία ανθρώπων από το τμήμα προστασίας της επιχείρησης. Στελέχη της επιχείρησης, που εμποδίζουν τις περιοδείες των ταξικών συνδικαλιστικών δυνάμεων στα σούπερ μάρκετ, αλλά και εφαρμόζουν μέτρα που χτυπάνε τα δικαιώματα των εργατών, είναι οι ίδιοι που λένε στους εργάτες να πάνε να ψηφίσουν στο επιχειρησιακό και στην "Ενωση". Εμείς ως ταξικές δυνάμεις προσπαθήσαμε δύο φορές, το 2012 και το 2015, να κατεβάσουμε ψηφοδέλτιο, αλλά δεν τα καταφέραμε γιατί δεν ανακοίνωναν τις προθεσμίες για την υποβολή υποψηφιοτήτων. Οταν το 2015 καταφέραμε να τις μάθουμε, δεν μπορέσαμε να βρούμε κανέναν από την Εφορευτική Επιτροπή για να τις καταθέσουμε, ενώ πήγαμε στα καταστήματα, φτάσαμε μέχρι και στα σπίτια των μελών της εφορευτικής και δεν τους βρήκαμε ούτε εκεί»!

«Ενημερώσεις» της εργοδοσίας, εσωτερικά mail, απειλές...

Κι όμως, αυτό το ανύπαρκτο «σωματείο», με τον τίτλο «Ενωση Υπαλλήλων», ακριβώς γιατί έχει την απόλυτη στήριξη της εργοδοσίας και δρα για λογαριασμό της, στις προηγούμενες αρχαιρεσίες παρουσίασε μητρώο μελών με πάνω από 8.000 άτομα, όλα τους οικονομικά τακτοποιημένα (!), και πάνω από 5.000 ψηφίσαντες!
Ο τρόπος που γίνονται οι σημερινές αρχαιρεσίες είναι χαρακτηριστικός του ρόλου που παίζει ο εν λόγω μηχανισμός.

Αρχικά ήταν κάτι σαν επτασφράγιστο μυστικό. Δεν υπήρχαν ανακοινώσεις, τίποτα που να προπαγανδίζει τις αρχαιρεσίες, αφού την προπαγάνδα ανέλαβε η ίδια η εργοδοσία!
«Οι άνθρωποι της εργοδοσίας πήγαν να κάνουν τις εκλογές στα κρυφά, τρεις μήνες πριν την καθορισμένη ημερομηνία που λήγει η θητεία του δήθεν διοικητικού συμβουλίου, με ανύπαρκτες συλλογικές διαδικασίες και εκλογοαπολογιστική συνέλευση - παρωδία, που ποτέ δεν ανακοινώθηκε στους χώρους δουλειάς», σημειώνει η ΔΑΣ.

Συνδικαλιστές του κλάδου που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, μάθανε ότι θα γίνουν αρχαιρεσίες από καταγγελίες εργαζομένων ότι διευθυντές και άλλα στελέχη καταστημάτων σούπερ μάρκετ καλούσαν κατά ομάδες εργάτες που επέλεγαν, για να τους πουν ότι πρέπει να πάνε να ψηφίσουν.

«Οι πολυποίκιλες απειλές και οι εκβιασμοί της εργοδοσίας», καταγγέλλει το ΠΑΜΕ, «οι αναφορές πως η συμμετοχή δεν είναι προαιρετική, ο εγκλεισμός των εργαζομένων σε μικρά γραφεία προκειμένου να "πειστούν" για να ψηφίσουν, τα εσωτερικά mail που κυκλοφορούν σε γραφεία και καταστήματα που εξαναγκάζουν τους εργαζόμενους σε συμμετοχή, αλλιώς θα υπάρχουν "κυρώσεις", αποτελούν την καρδιά αυτού του βαθιά εργοδοτικού μηχανισμού».

Στη μια αλυσίδα σούπερ μάρκετ, τους ανακοίνωναν πως πρέπει να ψηφίσουν με ταυτότητα και βιβλιάριο τάχα για το επικουρικό τους ταμείο και σε άλλη αλυσίδα πιο κυνικά τους καλούσαν στις εκλογές του «σωματείου», τονίζοντας πως η συμμετοχή «δεν είναι προαιρετική»...

Αρχικά η εργοδοσία έλεγε στους εργαζόμενους να πάνε να ψηφίσουν την παράταξη που βρίσκεται στο «σωματείο» χωρίς να διευκρινίζουν ποια. Όμως, όταν η ΔΑΣ κατέβασε ψηφοδέλτιο, ξεκίνησε νέος κύκλος «ενημερώσεων» από την εργοδοσία, ότι πρέπει να στηριχθεί το ψηφοδέλτιο των δυνάμεων του εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Χαρακτηριστικά είναι και τα εμπόδια που επιχειρήθηκε να μπουν για να αποτρέψουν τη συμμετοχή του ψηφοδελτίου της ΔΑΣ. Ύστερα από τις καταγγελίες εργαζομένων, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ προσπάθησαν να μάθουν αν και πότε γίνονται αρχαιρεσίες. Ούτε η έδρα του σωματείου ήταν γνωστή. Οταν πια έφτασαν στο σημείο να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο, οι εκπρόσωποι του «σωματείου» τούς ανακοίνωσαν ότι η εκλογοαπολογιστική συνέλευση είχε γίνει στις 13/9 και ότι θα έπρεπε αν ήθελαν να προλάβουν τις προθεσμίες για να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο, από έναν αριθμό και πάνω υποψηφίων, το αργότερο μέχρι τις 2 το μεσημέρι στις 14/9. Μία μέρα μετά! Οταν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ ζήτησαν τα πρακτικά της γενικής συνέλευσης και της εφορευτικής επιτροπής, πήραν την απάντηση ότι αυτά... δεν ήταν έτοιμα ακόμα!

Να σημειωθεί, εξάλλου, πως σε αυτό το τόσο μαζικό «σωματείο», με τα πάνω από 8.000 εγγεγραμμένα και οικονομικά τακτοποιημένα μέλη, στην εκλογοαπολογιστική συνέλευση παρουσιάστηκαν, σύμφωνα με ισχυρισμούς των εργοδοτικών, μόλις 104 άτομα, ενώ υπάρχουν και καταγγελίες ότι δεν έγινε καν η συνέλευση...

Διευθυντικά στελέχη υποψήφιοι, «συνοδοί» και ουσιαστικά ανύπαρκτο μητρώο

Με το ξεκίνημα των «αρχαιρεσιών» αποκαλύπτονται και άλλα ζητήματα. Μετά το τέλος της τέταρτης μέρας υπήρχαν 1.260 ψηφίσαντες, από τους οποίους οι 672 ήταν νέες εγγραφές (την ίδια μέρα που ψήφιζαν) και κανένας από αυτούς δεν πλήρωσε συνδρομή. Οι νέες εγγραφές δεν γίνονται καν στο υφιστάμενο μητρώο μελών: Οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές έχουν δημιουργήσει ουσιαστικά ένα νέο παράλληλο μητρώο, από το οποίο φυσικά μπορούν να επιχειρηθούν διάφορες... τράμπες.

Όπως καταγγέλλει το ΠΑΜΕ, «στο χώρο των εκλογών οι εργαζόμενοι προσέρχονται ανά 5άδες, σφιχταγκαλιασμένοι από τους ανθρώπους της εργοδοσίας, με προϊσταμένους τμημάτων, με διευθυντικά στελέχηαλλά και ανθρώπους από τα τμήματα προστασίας του "Σκλαβενίτη". Με εντολές και σαφές σπρώξιμο από τον όμιλο "Παντελιάδη" αλλά και τον "ΑΒ Βασιλόπουλο", που στηρίζει το ψηφοδέλτιο των εργοδοτικών με αρκετά διευθυντικά στελέχη, η πλειοψηφία των εργαζομένων έρχεται στο χώρο των εκλογών χωρίς να γνωρίζει τι ψηφίζει και ποιους».

Το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ κοσμεί πλειάδα στελεχών της εργοδοσίας. Στις προηγούμενες αρχαιρεσίες εκλέχθηκαν με την παράταξη του ΜΕΤΑ (ΣΥΡΙΖΑ) ως αντιπρόσωποι για τις δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις μια σειρά στελέχη. Ενδεικτικά αναφέρουμε: Β.Κ., εξουσιοδοτημένος από το ΔΣ της επιχείρησης «ΑΒ Βασιλόπουλος» στην αγοραπωλησία αυτοκινήτων, Γ.Κ., υπεύθυνη συντονισμού τμήματος Ασφάλειας στην «ΑΒ Βασιλόπουλος», Π.Δ., εξουσιοδοτημένος από το ΔΣ της επιχείρησης «ΑΒ Βασιλόπουλος» για την αλληλογραφία και τα συστημένα (ΦΕΚ), Σ.Σ., υπεύθυνος εξωτερικού ελέγχου «ΑΒ Βασιλόπουλος», Δ.Γ., περιφερειακός διευθυντής «ΑΒ Βασιλόπουλος», Κ.Μ., περιφερειακός διευθυντής «ΑΒ Βασιλόπουλος», Σ.Ξ., περιφερειακός διευθυντής «ΑΒ Βασιλόπουλος», Α.Λ., περιφερειακός διευθυντής «ΑΒ Βασιλόπουλος», Α.Π., περιφερειακός διευθυντής «ΑΒ Βασιλόπουλος», Ν.Κ., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Ι.Λ., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Α.Μ., διευθύντρια καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Θ.Κ., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Γ.Δ., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Κ.Φ., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Γ.Π., διευθυντής καταστήματος «ΑΒ Βασιλόπουλος», Α.Σ., product manager «Σκλαβενίτης». Μεσοβδόμαδα ψήφισε και ο Γ.Γ., διευθυντής προσωπικού στον «Σκλαβενίτη», ο οποίος ήταν και νέα εγγραφή! Η πλειοψηφία των παραπάνω είναι σήμερα και υποψήφιοι...

Η ΔΑΣ καταγγέλλει από την πρώτη μέρα όλες αυτές τις διαδικασίες. Επισημαίνει την ανυπαρξία στοιχειωδών κανόνων λειτουργίας του «σωματείου», προχωρά σε συνεχείς ενστάσεις επί της απαράδεκτης διαδικασίας. Κατήγγειλε ακόμα τις δικηγόρους, που με βάση το νέο νόμο έχουν το ρόλο δικαστικού αντιπροσώπου και με τη στάση τους ανέχονται τέτοιες διαδικασίες. Κατέθεσε επίσης ασφαλιστικά μέτρα που εκδικάστηκαν την περασμένη Παρασκευή.




Πηγή:
Read More »

Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017

Π.Α.ΜΕ: Συγκέντρωση Ενάντια στο Έγκλημα στο Σαρωνικό και την Κυβερνητική Πολιτική που το Επέτρεψε




Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥΣ ΓΕΝΝΑ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΜΟΛΥΝΣΗ

ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ- ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΠΛΗΓΗΚΑΝ

Καλούμε τα συνδικάτα της Αθήνας και του Πειραιά σε συγκέντρωση την Τετάρτη 27 Σεπτέμβρη και ώρα 18:30 στην Πλατεία Κανάρη (Πασαλιμάνι) στον Πειραιά



Εργαζόμενες, εργαζόμενοι, νέοι, συνταξιούχοι,

Καταγγέλλουμε το έγκλημα στο Σαρωνικό που δημιουργήθηκε από το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου «ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ». Είναι σοβαρές οι επιπτώσεις στη ζωή της εργατικής τάξης και του λαού. Χιλιόμετρα ακτής και πυθμένα έχουν υποστεί ήδη τεράστια οικολογική καταστροφή εξ αιτίας της πετρελαιοκηλίδας που προκλήθηκε, με ανυπολόγιστες ζημιές, με μακροχρόνιες επιπτώσεις στην διατροφική αλυσίδα και θα χρειαστούν πολλά χρόνια ώστε οι κάτοικοι και οι εργαζόμενοι στην περιοχή να μπορούν να απολαμβάνουν και πάλι την θάλασσα καθαρή. Πολλοί μικροεπαγγελματίες της εστίασης και του τουρισμού - αυτοαπασχολούμενοι ψαράδες έπαθαν ζημιά.


Για το έγκλημα στο Σαρωνικό υπάρχει ένοχος: είναι οι εφοπλιστές και η κυβέρνησή τους.

Τα μεγάλα λόγια για τον Πειραιά που θα γίνει «πύλη εισόδου», «παγκόσμιος κόμβος» τα πήρε το μαζούτ και το πετρέλαιο στη θάλασσα. Επιβεβαιώνεται ότι τα μεγάλα καπιταλιστικά σχέδια, η ανάπτυξη του κεφαλαίου δε συμβαδίζει με τις ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού.

Υπέργηρα και ακατάλληλα πλοία, που μπορούν να γίνουν νεκροταφεία για ναυτεργάτες και επιβάτες, ανύπαρκτες υποδομές για πρόληψη και αποφυγή καταστροφών, έρχονται δίπλα στη διάλυση των ΣΣΕ, στη διάλυση του εργάσιμου χρόνου, στο ξεθεμελίωμα δικαιωμάτων, στην καταστολή.

Είναι τεράστιες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, που συνεχίζουν την πολιτική σύμφωνα με την οποία όλα υποτάσσονται στο κέρδος, περιφρονώντας επιδεικτικά τους κανόνες ασφαλείας και αξιοπλοΐας των πλοίων, την ανάγκη για πρόσβαση του λαού στη θάλασσα. Η πολιτική τους εξυπηρετεί τους εφοπλιστές, το μεγάλο κεφάλαιο, που συνεχίζει να κερδοφορεί σε βάρος μας, χωρίς να υπολογίζει ανθρώπινες ζωές και περιβάλλον. Δίνουν άδεις αξιοπλοΐας σε σαπάκια, δεν κάνουν ελέγχους στους χώρους δουλειάς με αποτέλεσμα να μην τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες, όπως το γεγονός ότι στο πλοίο που ναυάγησε υπήρχαν μόνο 2 ναυτεργάτες.

Το γεγονός ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν αντιμετώπισε τη ρύπανση επιβεβαιώνει ότι οι ανάγκες του λαού για προστασία από τέτοια φαινόμενα, δε χωράνε στις επιδιώξεις του κεφαλαίου για κερδοφορία. Ο κρατικός προϋπολογισμός, που απλόχερα δίνει δις ευρώ στο κεφάλαιο, είναι ιδιαίτερα φειδωλός όσον αφορά τις λαϊκές ανάγκες (σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές στην υγεία - στην παιδεία, στην προστασία του περιβάλλοντος κλπ.). Δεν είναι τυχαίο ότι και ο ελλιπής εξοπλισμός του λιμενικού δε δούλευε ολόκληρος για να αντιμετωπίσει την καταστροφή.

Η βύθιση του δεξαμενόπλοιου φέρνει στις μνήμες τις μεγάλες περιβαλλοντικές καταστροφές που έχει η εξόρυξη πετρελαίου και η μεταφορά του, όταν αυτή γίνεται με γνώμονα το κέρδος, με χαρακτηριστικό παράδειγμα της εξέδρας άντλησης πετρελαίου της BP, στο κόλπο του Μεξικό, που οδήγησε σε μια καταστροφή τεράστιας κλίμακας, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις σε εκατομμύρια εργαζόμενους, στην τοπική οικονομία, στο περιβάλλον.

Το ναυάγιο του δεξαμενόπλοιου, αποδεικνύει πως το κίνητρο του κέρδους δεν μπορεί να συμβαδίσει με την προστασία της ζωής και της υγείας των εργαζόμενων, την προστασία του περιβάλλοντος. Ας σκεφτεί ο καθένας την έκταση και τις επιπτώσεις μιας καταστροφής σε μια εξέδρα άντλησης πετρελαίου π.χ. δυτικά της Πελοποννήσου ή Νότια της Κρήτης. Γι’ αυτό το εργατικό λαϊκό κίνημα πρέπει να συγκρουστεί με τις επιδιώξεις του κεφαλαίου και των αστικών κυβερνήσεων για παραχώρηση της εξόρυξης των εγχώριων υδρογονανθράκων σε πολυεθνικούς μονοπωλιακούς ομίλους.

Η ρύπανση αυτή πρέπει να κινητοποιήσει αμέσως το λαό

Καμιά επανάπαυση. Η προστασία του περιβάλλοντος, που συνδέεται με τη ζωή της εργατικής τάξης και του λαού πρέπει να γίνει υπόθεση όλων μας.

Η διεκδίκηση μέτρων πρόληψης, η ασφάλεια στους χώρους δουλειάς και τα καράβια, η διεκδίκηση μέτρων ανακούφισης για όσους έχουν πληγεί από την καταστροφή είναι υπόθεση όλων μας.

Τα μέτρα της κυβέρνησης είναι μέτρα στήριξης του κεφαλαίου. Μετά το ναυάγιο η κυβέρνηση αποφάσισε αντί να αυστηροποιήσει τους κρατικούς ελέγχους για την αξιοπλοΐα των πλοίων, να αναθέσει αυτή τη δουλειά στους ίδιους τους εφοπλιστές. Οι ίδιοι οι εφοπλιστές θα ελέγχουν τον εαυτό τους μέσα από ιδιωτικούς νηογνώμονες. Έχουμε πικρή πείρα από τέτοιες καταστάσεις. Ταυτόχρονα στηρίζει τους εφοπλιστές στην επιδίωξη τους για μείωση της οργανικής σύνθεσης των πλοίων, στο τσάκισμα των δικαιωμάτων των ναυτεργατών, στην εντατικοποίηση της δουλειάς στα καράβια. Αυτά συνθέτουν ένα επικίνδυνο μίγμα, που μέσα του γεννιούνται οι προϋποθέσεις για νέα εγκλήματα σε βάρος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων.

Επιβεβαιώνεται ότι η κυβέρνηση είναι κυβέρνηση του κεφαλαίου, παρά τα προπαγανδιστικά κόλπα που κατά καιρούς χρησιμοποιεί.



Καλούμε τους εργαζόμενους και το λαό


  • Να απαιτήσουμε από την κυβέρνηση να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμεση αντιμετώπιση της ρύπανσης. Η πλοιοκτήτρια εταιρεία να αναλάβει το κόστος, έτσι ώστε να μη μετακυλιστεί στο λαό.
  • Πάλη για σταθερή δουλειά με δικαιώματα στους ναυτεργάτες, όπως και σε όλους τους κλάδους.
  • Να αντισταθούμε στα αναπτυξιακά σχέδια κυβέρνησης και άρχουσας τάξης, που θυσιάζουν την υγεία, το περιβάλλον και γενικότερα τα δικαιώματα των εργαζόμενων στο βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας, να παλέψουμε για έναν ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης, αυτόν που θα βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες μας και όχι το κέρδος.
Καλούμε τα συνδικάτα της Αθήνας και του Πειραιά σε συγκέντρωση ενάντια στο έγκλημα στο Σαρωνικό και την κυβερνητική πολιτική που το επέτρεψε την Τετάρτη 27 Σεπτέμβρη και ώρα 18:30 στην Πλατεία Κανάρη (Πασαλιμάνι) στον Πειραιά.

Σεπτέμβρης 2017











Read More »

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ: Καταγγέλλουμε το Νέο Εργοδοτικό Έγκλημα στην Ανακύκλωση «ΝΕΙΛΟΣ»




Δεν έχει τελειωμό ο κατάλογος των νεκρών συναδέλφων που έχασαν την ζωή τους πάνω στο μεροκάματο. Την Τετάρτη 20 Σεπτέμβρη ήρθε να προστεθεί ένας ακόμα συνάδελφος 52 ετών που εργαζόταν στην εταιρία ανακύκλωσης «Νειλος Α.Ε» στο Μαρκόπουλο. Ο θάνατος του ήταν ακαριαίως όταν μεγάλο σκαπτικό μηχάνημα που λειτουργούσε στον χώρο έκανε όπισθεν και τον καταπλάκωσε.

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας, έκανε παρέμβαση στον χώρο μαζί με το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου και το Συνδικάτο Μετάλλου Αττικής. Όμως οι υπεύθυνοι είναι εξαφανισμένοι. Τα Συνδικάτα γίναμε δέκτες καταγγελιών από εργαζόμενους και συγγενείς του νεκρού για τα ελλειπή μέτρα προστασίας και την εντατικοποίηση της δουλειάς στον χώρο.

Αυτός είναι ο 22ος νεκρός εργάτης τους τελευταίους 4 μήνες. Αυτή είναι η «δίκαιη ανάπτυξη» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. «Ανάπτυξη» βαμμένη με το αίμα των εργατών για τα κέρδη των αφεντικών. Χώροι δουλειάς χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας με ωράρια λάστιχο, χωρίς συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα.

ΟΧΙ ΑΛΛΟΙ ΕΡΓΆΤΕΣ ΝΕΚΡΟΙ ΣΤΟ ΒΩΜΌ ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας καλεί τους εργαζόμενους της Αθήνας να συσπειρωθούν στο σωματείο τους. Να καταγγείλουν παραβιάσεις στα μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Να υπερασπιστούμε μαζί την προστασία της υγείας μας και της ζωής μας.

Εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια και τους συναδέλφους του εργαζόμενου.




Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων ΑΕ και Γραφείων Αθήνας
Read More »

Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔ. ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ: Καταγγέλλουμε τις Απολύσεις στον ΟΠΑΠ



Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας καταγγέλλει τις συνεχιζόμενες απολύσεις εργαζομένων από τον ΟΠΑΠ.

Τις τελευταίες μέρες ο ΟΠΑΠ, μια από τις πλέον κερδοφόρες επιχειρήσεις, προχωρά σε σειρά απολύσεων συναδέλφων –εργαζομένων με προϋπηρεσία δεκαετιών- με την δικαιολογία της «χαμηλής βαθμολογίας στην αξιολόγηση».

Κάθε εργαζόμενος γνωρίζει ότι οι «αξιολογήσεις» των εργαζομένων από τους εργοδότες είναι μηχανισμός που στόχο έχει την τρομοκράτηση, το ξεζούμισμα των εργαζομένων και αποτελεί προπέτασμα καπνού για να αιτιολογηθούν απολύσεις.

Η πραγματική αιτία των απολύσεων είναι ότι ο ΟΠΑΠ θέλει να απαλλαγεί από τους παλαιότερους εργαζόμενους, ειδικά από όσους δεν παραιτήθηκαν των δικαιωμάτων τους και δεν δέχτηκαν την διαδικασία των «εθελούσιων αποχωρήσεων» που είχε προηγηθεί. Ο ΟΠΑΠ καλλιεργεί συστηματικά κλίμα φόβου και τρομοκρατίας, το οποίο εντείνει με τις απολύσεις, για να βάλει εμπόδια στην διεκδίκηση Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας βρίσκεται στο πλευρό των συναδέλφων του ΟΠΑΠ και στηρίζει τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις που αποφάσισαν με το Σωματείο Εργαζομένων ΟΠΑΠ.

Απαιτούμε :
  • Να ανακληθούν όλες οι απολύσεις των συναδέλφων.
  • Να διασφαλιστούν όλες οι θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζόμενων
Καλούμε όλους τους συναδέλφους στην ΟΠΑΠ να συμμετέχουν μαζικά:
  • Στη 2ωρη στάση εργασίας, 10πμ-12μ, την Πέμπτη 28/9
  • Και στην Συγκέντρωση Συμπαράστασης, στις 10.30πμ στην Επ. Εργασίας (Αγησιλάου 10), όπου θα συζητηθεί η εργατική διαφορά των συναδέλφων




Read More »

Πέμπτη 7 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ: Όλοι στην πικετοφορία του ΠΑΜΕ Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στις 11.00 στην Ομόνοια




Η κυβερνητική προπαγάνδα επιστρατεύει ξανά το κάλπικο αφήγημα της “εξόδου από τα μνημόνια” της «δίκαιης ανάπτυξης» για «δόλωμα» στη «φάκα» εγκλωβισμού του λαού στους στόχους του κεφαλαίου. Επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τη λαϊκή συναίνεση προκειμένου να μαζευτεί και να διοχετευθεί χρήμα στο μεγάλο κεφάλαιο για τη συνέχιση και την αύξηση της κερδοφορίας του. Υπόσχονται ευέλικτες θέσεις εργασίας - δουλειά λάστιχο, χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, με μισθούς πείνας.

Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή!

Αυτή τη «δίκαιη ανάπτυξη» τη βιώνουμε καθημερινά στους χώρους εργασίας μας, στα γραφεία, στις εταιρίες δημοσκοπήσεων, στις εταιρίες σεκιούριτι, στα κέντρα αισθητικής με τους μισθούς να έχουν γίνει χαρτζιλίκι των 200-300€, για τους περισσότερους από εμάς. Η απασχόληση μας πέραν του ωραρίου χωρίς την αντίστοιχη αμοιβή, οι καθυστερήσεις στη μισθοδοσία, η απληρωσιά, η μη καταβολή δώρων και επιδομάτων είναι φαινόμενα που γενικεύονται. Με τα νέα μέτρα της «ανάπτυξης» που θα προβάλει η κυβέρνηση στη μεγάλη φιέστα της ΔΕΘ η κατάσταση για τους εργαζόμενους θα χειροτερέψει, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον «πλούτο» των ευέλικτων μορφών εργασίας, της εντατικοποίησης, της απόλυσης σε στρατηγικούς κλάδους και επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιούνται.

Καμιά συναίνεση στη συνέχιση της σφαγής
των δικαιωμάτων μας!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν κατάργησε ούτε ένα αντεργατικό νόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά ψήφισε την κατάργηση της Κυριακής αργίας, επέκτεινε τις ρυθμίσεις της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ για τις ΣΣΕ στηρίζοντας στην πράξη τις επιχειρησιακές συμβάσεις και τις ενώσεις προσώπων με τις οποίες οι εργοδότες όλων των κλάδων γενικεύουν την μείωση των μισθών στα 586 και 511€ αντίστοιχα για τους νέους, μία διάκριση την οποία διατηρεί, αλλά και επεκτείνει μέσα από τα κάθε είδους προγράμματα που διασφαλίζουν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό στους επιχειρηματικούς ομίλους. Διευκόλυνε τις ομαδικές απολύσεις με την ψήφιση του 4ου μνημονίου. Αφαίρεσε άλλα 250.000.000€ από τους συνταξιούχους ανεβάζοντας τις Συριζαίϊκες περικοπές πάνω από τα 16 δις €, οι οποίες προστέθηκαν πάνω στις περικοπές των προηγούμενων κυβερνήσεων. Διεύρυνε τη φοροληστεία που τσακίζει μισθωτούς συνταξιούχους και ξεκληρίζει αγρότες και αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου. Προώθησε το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών και του δημόσιου πλούτου, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση σε παιδεία, υγεία.

Κυβέρνηση - ΣΕΒ – ΕΕ - ΔΝΤ
στρώνουν το έδαφος της επόμενης λεηλασίας!

Επιδιώκει το χτύπημα των συνδικάτων, της συλλογικής δράσης με τις ανατροπές που φέρνει στο νόμο που αφορά τα συνδικάτα. Με την απαγόρευση των απεργιών και τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους δουλειάς και μαζί κατακρεούργηση των προνοιακών επιδομάτων σε λαϊκά νοικοκυριά, ανώτατο όριο στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα, «επανυπολογισμό» δηλαδή νέα μείωση των συντάξεων, πλήρη εφαρμογή του συστήματος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια, «απελευθέρωση» επαγγελμάτων, εξίσωση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές των ακινήτων, τη μείωση του αφορολόγητου.

Εφαρμόζει μια μια τις εντολές του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Όπως αυτές εκφράζονται από τις ενώσεις του την Ε.Ε, το ΔΝΤ, τον ΣΕΒ. Από τον ΣΕΒ μέχρι τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, αποθεώνουν το ΣΥΡΙΖΑ και την προσφορά του. Τον αποθεώνουν γιατί βλέπουν πως είναι αποτελεσματικός στο να τσακίζει το λαό για να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις και οι ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και ταυτόχρονα να κάνει τη βρώμικη δουλειά με τις λιγότερες αντιδράσεις από τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

Όσο η οικονομία είναι σχεδιασμένη να υπηρετεί τα κέρδη και όχι την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, ο λαός δεν πρόκειται να δει χαΐρι και προκοπή, όποια κυβέρνηση κι αν είναι στο τιμόνι είτε κεντροδεξιά είτε κεντροαριστερά.

Ο Λαός δε δοκίμασε ακόμα τη δύναμη του.
Μεγάλοι και δυνατοί θα μοιάζουν όσο είμαστε γονατισμένοι.

Απαιτούμε αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων και των 4ων μνημονίων. Επαναφορά των ΣΣΕ. Συμβάσεις κλαδικές με αυξήσεις που να καλύπτουν τις απώλειες μας να επιτρέπουν να ζούμε με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας. Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.

Μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση.
Η ανοχή και η σιωπή δεν ωφέλησαν.

Ο Σύνδεσμος Ιδιωτικών Υπαλλήλων Αθήνας καλεί όλα τα μέλη του, όλους τους εργαζόμενους, να δώσουν μαχητική απάντηση στους σχεδιασμούς της Κυβέρνησης. Είμαστε σε ετοιμότητα να απαντήσουμε στα σχέδια τους με αγωνιστικές παρεμβάσεις και κινητοποιήσεις.

Δε χωρά απογοήτευση. Δυναμώνουμε τη φωνή μας. Συμμετέχουμε στο σωματείο μας. Απαντάμε με οργάνωση και αγώνα σε κάθε δουλειάς.

Όλοι στην πικετοφορία του ΠΑΜΕ Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στις 11.00 στην Ομόνοια


Read More »

Π.Α.ΜΕ: Όλοι στο Συλλαλητήριο στην Πλατεία Αριστοτέλους, Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στις 6:30 μ.μ.


Κυβέρνηση - ΣΕΒ – ΕΕ - ΔΝΤ στρώνουν το έδαφος της επόμενης λεηλασίας!

Καμιά συναίνεση στη συνέχιση της σφαγής των δικαιωμάτων μας!

Κανένας συμβιβασμός με τη φτώχεια, τη μίζερη ζωή!

Η κυβερνητική προπαγάνδα επιστρατεύει ξανά το κάλπικο αφήγημα της “εξόδου από τα μνημόνια” της «δίκαιης ανάπτυξης» για «δόλωμα» στη «φάκα» εγκλωβισμού του λαού στους στόχους του κεφαλαίου. Επιδιώκουν να εξασφαλίσουν τη λαϊκή συναίνεση προκειμένου να μαζευτεί και να διοχετευθεί χρήμα στο μεγάλο κεφάλαιο για τη συνέχιση και την αύξηση της κερδοφορίας του.


Υπόσχονται ευέλικτες θέσεις εργασίας - δουλειά λάστιχο,

χωρίς συλλογικές συμβάσεις εργασίας, με μισθούς πείνας.

Από την εφαρμογή του νέου «αναπτυξιακού» νόμου, μέχρι το τέλος του 2022 αναμένεται να δοθούν σε πρώτη φάση στους επιχειρηματικούς ομίλους περί τα 3,6 δισ. ευρώ που προέρχονται τόσο από την άμεση διοχέτευση κρατικού χρήματος (κονδύλια ΕΣΠΑ και Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων), όσο και από τις φορολογικές απαλλαγές και ελαφρύνσεις που παρέχονται απλόχερα, με στόχο την προσέλκυση κερδοφόρων επενδύσεων.

Τη «δίκαιη ανάπτυξη» τη βιώνουν καθημερινά οι εκατοντάδες εργαζόμενοι στον Καρυπίδη που παραμένουν για 15 μήνες απλήρωτοι, οι εργαζόμενοι στις κλινικές του ομίλου EUROMEDICA που είναι 4 – 10 μήνες απλήρωτοι. Την έζησαν - μέχρι τέλους - οι δεκάδες νεκροί και αυτό το καλοκαίρι στα εργοδοτικά κάτεργα και εξακολουθούν να τη ζουν χωρίς επίδομα οι χιλιάδες άνεργοι στην περιοχή μας, οι συνταξιούχοι που κάθε μέρα είναι στον αυτόματο κόφτη, την καταλαβαίνουν στο πετσί τους οι εργαζόμενοι στο εμπόριο που πλέον δεν έχουν δικαίωμα για ξεκούραση ούτε τις Κυριακές, οι εργαζόμενοι στον τουρισμό που δεν τους επιτρέπεται ούτε μια μέρα άδεια. «Δίκαιη ανάπτυξη» είναι η ανασφάλεια που βιώνουν οι εργαζόμενοι στην ΕΛΒΟ και τη Βιομηχανία Ζάχαρης ενόψει κλεισίματος ή ιδιωτικοποίησης, οι εργαζόμενοι σε ολόκληρους κλάδους που οι επιχειρήσεις δε θα αντέξουν στον διεθνή ανταγωνισμό. Σ’ αυτή τους την ανάπτυξη πανηγυρίζουν για την αύξηση των διανυκτερεύσεων στην Χαλκιδική και Θεσσαλονίκη ενώ χιλιάδες εργαζόμενοι του κλάδου μετράνε κάθε χρόνο καινούργιες απώλειες, εντατικοποίηση της δουλειάς, χειρότερες συνθήκες, μεγαλύτερους κινδύνους για την υγεία και την ασφάλεια στην εργασία. Αντίστοιχα οι εργαζόμενοι στη ΣΙΔΕΝΟΡ που είδαν τους μισθούς να μειώνονται στο ξεκίνημα της κρίσης, σήμερα παρά την αυξημένη κερδοφορία, η εργοδοσία αρνείται οποιαδήποτε συζήτηση για ανάκτηση ακόμη και μέρους των απωλειών των εργαζόμενων.

Και έπεται συνέχεια, αφού οι εργαζόμενοι το αμέσως επόμενο διάστημα θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον «πλούτο» των ευέλικτων μορφών εργασίας, της εντατικοποίησης, της απόλυσης σε στρατηγικούς κλάδους και επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιούνται (όπως το λιμάνι - κατά τα πρότυπα του Αερολιμένα). «Δίκαιη ανάπτυξη» παρατηρούμε στο Δημόσιο που συρρικνώνεται και λειτουργεί όλο και πιο βαθιά με ιδιωτικο-οικονομικά κριτήρια, με τους εργαζόμενους εκεί να «απολαμβάνουν» μείωση μισθών, «αξιολόγηση» και κινητικότητα, περιστολή δικαιωμάτων - όπως άλλωστε και το σύνολο του λαού μας με τις αυξήσεις φωτιά σε ΔΕΗ, ΕΥΑΘ, φορολογία. Αυτή την «ανάπτυξη» θα προβάλει η κυβέρνηση στη μεγάλη φιέστα της ΔΕΘ, που θα στηθεί στις πλάτες των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ από τους οποίους αφαιρούνται δικαιώματα, στις πλάτες του Θεσσαλονικιώτικου λαού που θα δέχεται υποβαθμισμένες υπηρεσίες παρόλο που θα πληρώνει ακριβότερο εισιτήριο.

Το πραγματικό δίλημμα που έχει μπροστά του ο λαός είναι ένα: Ανάπτυξη για ποιον; Για την κερδοφορία των μονοπωλίων, την οικειοποίηση του πλούτου από τους λίγους, ή για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας, όπως είναι σήμερα εφικτό να συμβεί, παίρνοντας υπόψη τη μεγάλη πρόοδο της τεχνολογίας και της επιστήμης, την τεράστια άνοδο της παραγωγικότητας;

Η επίθεση αυτή αφορά κάθε εργαζόμενο, αυτοαπασχολούμενο, φτωχό αγρότη. Πρόκειται για ξετσίπωτο ψέμα πως δεν θα έρθουν νέα αντιλαϊκά μέτρα.

Το ΠΑΜΕ απευθύνει στους εργαζόμενους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, στους αυτοαπασχολούμενους, στους μικρούς αγρότες, στις γυναίκες και τους νέους κάλεσμα συμπόρευσης και ενίσχυσης των αγώνων, για αγωνιστική απάντηση και αντεπίθεση!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όχι μόνο δεν κατάργησε ούτε ένα αντεργατικό νόμο των προηγούμενων κυβερνήσεων, αλλά ψήφισε την κατάργηση της Κυριακής αργίας, επέκτεινε τις ρυθμίσεις της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ για τις ΣΣΕ στηρίζοντας στην πράξη τις επιχειρησιακές συμβάσεις και τις ενώσεις προσώπων με τις οποίες οι εργοδότες όλων των κλάδων γενικεύουν την μείωση των μισθών στα 586 και 511€ αντίστοιχα για τους νέους, μία διάκριση την οποία διατηρεί, αλλά και επεκτείνει μέσα από τα κάθε είδους προγράμματα που διασφαλίζουν φτηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό στους επιχειρηματικούς ομίλους. Διευκόλυνε τις ομαδικές απολύσεις με την ψήφιση του 4ου μνημονίου. Αφαίρεσε άλλα 250.000.000€ από τους συνταξιούχους ανεβάζοντας τις Συριζαίϊκες περικοπές πάνω από τα 16 δις €, οι οποίες προστέθηκαν πάνω στις περικοπές των προηγούμενων κυβερνήσεων. Διεύρυνε τη φοροληστεία που τσακίζει μισθωτούς συνταξιούχους και ξεκληρίζει αγρότες και αυτοαπασχολούμενους της πόλης και της υπαίθρου. Προώθησε το ξεπούλημα των δημόσιων υποδομών και του δημόσιου πλούτου, την παραπέρα ιδιωτικοποίηση σε παιδεία, υγεία.

Και αφού αξιολόγησε ότι οι πλάτες των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων αντέχουν τα μέτρα ετοιμάζει και νέα μέτρα και νέες αξιολογήσεις.

Επιδιώκει το χτύπημα των συνδικάτων, της συλλογική δράσης με τις ανατροπές που φέρνει στο νόμο που αφορά τα συνδικάτα. Με την απαγόρευση των απεργιών και τον περιορισμό της συνδικαλιστικής δράσης στους χώρους δουλειάς και μαζί κατακρεούργηση των προνοιακών επιδομάτων σε λαϊκά νοικοκυριά, ανώτατο όριο στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου στο δημόσιο τομέα,«επανυπολογισμό» δηλαδή νέα μείωση των συντάξεων, πλήρη εφαρμογή του συστήματος των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών για τα «κόκκινα» δάνεια, «απελευθέρωση» επαγγελμάτων, εξίσωση των αντικειμενικών με τις εμπορικές τιμές των ακινήτων, τη μείωση του αφορολόγητου.

Εφαρμόζει μια μια τις εντολές του μεγάλου εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Όπως αυτές εκφράζονται από τις ενώσεις του την Ε.Ε, το ΔΝΤ, τον ΣΕΒ. Από τον ΣΕΒ μέχρι τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, αποθεώνουν το ΣΥΡΙΖΑ και την προσφορά του. Τον αποθεώνουν γιατί βλέπουν πως είναι αποτελεσματικός στο να τσακίζει το λαό για να ικανοποιούνται οι απαιτήσεις και οι ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου και ταυτόχρονα να κάνει τη βρώμικη δουλειά με τις λιγότερεςαντιδράσεις από τη λαϊκή δυσαρέσκεια.

H E.E, ο ιμπεριαλιστικός σχηματισμός στον οποίο συμμετέχει η χώρα μας για να πατήσει πόδι σε ζώνες που ενδιαφέρουν τα μονοπώλιά της, κατασκευάζει τα επόμενα προσχήματα για «δημοκρατικές» στρατιωτικές επεμβάσεις. Η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, για λογαριασμό των συμφερόντων των ελληνικών μονοπωλίων, συμμετέχει πρόθυμα και ενεργά σε όλους τους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ στην περιοχή. Έχει νομιμοποιήσει την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, προχωράει σε επέκταση των ΝΑΤΟικών βάσεων στην Ελλάδα, συμμετέχει ενεργά σε στρατιωτικές και ναυτικές ασκήσεις στο πλαίσιο του ανταγωνισμού, ιδιαίτερα με τη Ρωσία, συμμετέχει σε ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν πραγματικό ολοκαύτωμα στους λαούς της Ευρώπης και γενικότερα.

Ο λαός ΔΕ δοκίμασε ακόμα τη δύναμη του.

Μεγάλοι και δυνατοί θα μοιάζουν όσο είμαστε γονατισμένοι

Οι αγώνες των εργαζομένων σε μια σειρά κλάδους και χώρους δουλειάς τους προηγούμενους μήνες όπως και οι κινητοποιήσεις των ελευθεροεπαγγελματιών, των αγροτών, των εργαζομένων στον ΚΑΡΥΠΙΔΗ, στους ΟΤΑ, έδειξαν και δείχνουν ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι όρθιο, ζωντανό, υπάρχουν μαχητικές δυνάμεις. Ότι μπορεί να γίνει δύναμη ανατροπής, μπορεί να ανασυνταχθεί, να γίνει πιο μαχητικό και ρωμαλέο, αμφισβητώντας την κυριαρχία των εκμεταλλευτών, των επιχειρηματικών ομίλων.

Ετοιμαζόμαστε για νέους πιο μαζικούς αγώνες. Δε δίνουμε σε κανέναν το δικαίωμα να λέει ότι ο σφαγιασμός των δικαιωμάτων μας έχει την έγκρισή μας. Δυναμώνουμε τις εστίες αντίστασης και διεκδίκησης σε κάθε κλάδο και κάθε χώρο δουλειάς.

Απαιτούμε αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Κατάργηση όλων των αντεργατικών αντιλαϊκών νόμων και των 4ων μνημονίων. Επαναφορά των ΣΣΕ. Συμβάσεις κλαδικές με αυξήσεις που να καλύπτουν τις απώλειες μας να επιτρέπουν να ζούμε με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας. Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος.

Δε χωρά απογοήτευση. Απαντάμε με οργάνωση και αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, στις γειτονιές. Δυναμώνουμε τα συνδικάτα, τις επιτροπές αγώνα, τις λαϊκές επιτροπές.

Με μαζικά συνδικάτα, με συλλογική λειτουργία και δράση για όλα τα προβλήματα της λαϊκής οικογένειας.

Με γερή οργάνωση στους χώρους δουλειάς – σχέδιο – συντονισμό – αποφασιστικότητα στη πάλη.

Αλλάζουμε την κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Γυρνάμε την πλάτη στις προδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ. Τραβάμε μπροστά για να δημιουργήσουμε ένα εργατικό -συνδικαλιστικό κίνημα, μαζικό, δημοκρατικό, με τη συμμετοχή των εργαζομένων, τέτοιο που να μπορεί να αντιμετωπίζει αποφασιστικά τους επιχειρηματικούς ομίλους, τα κόμματά τους, και τις ιμπεριαλιστικές τους συμμαχίες.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ.

Η ανοχή και η σιωπή δεν ωφέλησαν.

Δυναμώνουμε το ΠΑΜΕ.

Τέρμα στις κάλπικες ελπίδες για ανάπτυξη που έρχεται.

Αυτή, αν κι όταν θα έρθει, θα μας έχει και πάλι στη φτώχεια.

Η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου ΔΕΝ είναι σύνθημα μας. Την πληρώνουμε με θυσίες δίχως τέλος

Όλοι στο Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Πλατεία Αριστοτέλους, 

Σάββατο 9 Σεπτέμβρη στις 6:30μ.μ.










Read More »

Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου 2017

Τα Εγκλήματα του Καπιταλισμού (Με αφορμή τη νέα όξυνση του αντικομμουνισμού)





Βιετνάμ, 8-6-1972
«Το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά... στάζοντας αίμα απ' όλους τους πόρους... Με 10% κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο... με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνέψει να το διαπράξει...».
(Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τ. 1, σελ. 785)

Πράγματι, πώς εδραιώθηκε και αναπτύχθηκε ο καπιταλισμός, από τα γεννοφάσκια του έως την αυγή του 20ού αιώνα;

-- Μέσα από τη βίαιη μετατροπή εκατομμυρίων αγροτών σε μισθωτούς εργάτες: «Ετσι, ο αγροτικός πληθυσμός, που με τη βία τον απαλλοτρίωσαν (...) υποτάχθηκε με τερατώδικους τρομοκρατικούς νόμους, με μαστιγώσεις, με στιγματισμούς και με βασανιστήρια σε μια πειθαρχία τέτοια που απαιτεί το σύστημα της μισθωτής εργασίας»(1).

-- Μέσα από τη στυγνή εκμετάλλευση των εργατών, με εξοντωτικούς όρους εργασίας και μισθούς που μόλις επαρκούσαν - και πολύ συχνά δεν επαρκούσαν - για την επιβίωσή τους. Ενδεικτική των άθλιων όρων ζωής και εργασίας της νεαρής εργατικής τάξης είναι μια βρετανική Εκθεση για την Κατάσταση του Εργαζόμενου Πληθυσμού το 1842, που μεταξύ άλλων ανέφερε πως το μέσο προσδόκιμο ζωής για τους εργάτες στη βιομηχανική πόλη του Λίβερπουλ δεν ξεπερνούσε τα 15 χρόνια, ενώ στο Μάντσεστερ «σχεδόν το 54% των παιδιών των εργατών πεθαίνουν πριν τα πέμπτα τους γενέθλια»(2).

-- Μέσα από την εκτεταμένη εκμετάλλευση της παιδικής εργασίας (ανήλικων ακόμα και 5 - 6 χρόνων). Τα παιδιά ήταν πιο «υπάκουοι» εργάτες - υπό την απειλή και του ξύλου -, πιο φτηνοί και δεν συνδικαλίζονταν. Το 1900 στις ΗΠΑ εργάζονταν επίσημα στη βιομηχανία 2.000.000 παιδιά κάτω των 15 ετών (Federal Census, 1900).

Σε πόσα εκατομμύρια μετριούνται άραγε όλα τα παραπάνω θύματα του καπιταλισμού; Αγνωστο. Η εργατική ζωή είναι πολύ ασήμαντη, φτηνή και αναλώσιμη για να καταγραφεί η απώλειά της, τότε από τους αστούς ή σήμερα από την αστική ιστοριογραφία...


Θεσσαλονίκη 2003, αντιπολεμική κινητοποίηση ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ

Αυτό που είναι δεδομένο, είναι βεβαίως η απάντηση των καπιταλιστών απέναντι στους εργάτες που τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι: Τρομοκρατία, φυλακή, εξορία ή ακόμα και θάνατος. Το 1877 - 1879 π.χ. στην Πενσιλβάνια των ΗΠΑ εκτελέστηκαν στην αγχόνη 20 απεργοί ανθρακωρύχοι που είχαν αντιδράσει στη μείωση των μισθών τους, ενώ μόνο τις 3 πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα δολοφονήθηκαν από τις επίσημες δυνάμεις καταστολής του αστικού κράτους (αστυνομία, στρατός), τους ιδιωτικούς στρατούς των εργοδοτών και διάφορες ακροδεξιές παρακρατικές ομάδες 682 εργάτες.

Χιλιάδες και χιλιάδες εργαζόμενοι (με πρωτοπόρους τους «εγκληματίες» κομμουνιστές) παγκοσμίως έδωσαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι γι' αυτά τα - έστω και πενιχρά - δικαιώματα και κατακτήσεις που γνωρίζουμε σήμερα (που και αυτά, σε περίοδο υποχώρησης του διεθνούς εργατικού - κομμουνιστικού κινήματος και καπιταλιστικής κρίσης, τα παίρνουν πίσω).

Αποικιοκρατία και δουλεμπόριο

Ομως, ο καπιταλισμός δεν αρκέστηκε μόνο στη δολοφονική εκμετάλλευση του δικού του λαού. Τουναντίον, οι ενδογενείς ανάγκες και οι αδηφάγες ορέξεις του για περισσότερα κέρδη, φτηνό εργατικό δυναμικό, πρώτες ύλες και αγορές είχαν ως αποτέλεσμα ένα ακόμη μελανό κεφάλαιο στην ιστορία του: Αυτό της αποικιοκρατίας. Οταν η βίαιη κατάληψη και εκμετάλλευση εδαφών και λαών έφτασε στο αποκορύφωμά της το 1914, σχεδόν το 1/2 του πλανήτη και το 1/3 του πληθυσμού του τελούσαν υπό την αποικιακή εκμετάλλευση μόλις 6 καπιταλιστικών κρατών.

Μόνο από το φονικό αμπάρι του αεράδικου πλοίου «FRIENDSHIPGAS » ανασύρθηκαν το 2008 8 νεκροί ναυτεργάτες

Αμέτρητες υπήρξαν οι πολεμικές επιχειρήσεις κατάκτησης ή καταστολής των εντόπιων λαών, που στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν συντριπτικά άνισες και συχνά κατέληγαν σε σφαγές. Το διάστημα 1857 - 1867 οι Βρετανοί εξολόθρευσαν κοντά 10.000.000 Ινδούς στην προσπάθειά τους να τους καθυποτάξουν. Η αποικιακή εκμετάλλευση του Κονγκό από τους Βέλγους το 1885 - 1908 άφησε πίσω της 10 - 15.000.000 νεκρούς(3). Η ομηρία μελών της οικογένειας των εργατών καθώς και η τιμωρία τους με ακρωτηριασμό υπήρξαν συνήθης πρακτική των εταιρειών εκμετάλλευσης καουτσούκ, κ.λπ. στο Κονγκό(4). Ολόκληρα έθνη, όπως οι αυτόχθονες της Βόρειας, Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, της Αυστραλίας, κ.ά., σχεδόν αφανίστηκαν. Ο ΟΗΕ υπολογίζει τα θύματα του δουλεμπορίου σε 17.000.000 (με άλλες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο ακόμα και για 60.000.000)(5). Τα υπερκέρδη από το εμπόριο και την εργασία των δούλων έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στις ΗΠΑ και όχι μόνο(6).

Η αποδόμηση της αποικιοκρατίας θα συντελεστεί βασικά μόλις στις δεκαετίες του 1950 - 1970, υπό το βάρος και των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που αναπτύχθηκαν στις εν λόγω χώρες (με τη σημαντική ηθική και υλική υποστήριξη της «εγκληματικής» ΕΣΣΔ), δίχως βέβαια αυτό να σημαίνει πως έπαψε ταυτόχρονα και η ποικιλόμορφη εκμετάλλευση των λαών από τους ντόπιους και διεθνείς καπιταλιστές.

Πόλεμος

Οι οξύτατοι ανταγωνισμοί μεταξύ των καπιταλιστών διαφόρων κρατών επέφεραν πολυάριθμες εθνοκαθάρσεις, τοπικές και περιφερειακές συγκρούσεις, καθώς και δύο παγκόσμιους πολέμους. Εκατομμύρια άνθρωποι του μόχθου αλληλοσφάχτηκαν στο βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ολιγαρχών του πλούτου (καλυπτόμενων πίσω από «πατριωτικούς» ή «θρησκευτικούς» μανδύες).

Σε 9.500.000 νεκρούς και 20.000.000 τραυματίες (εκ των οποίων 3.500.000 έμειναν ανάπηροι) υπολογίζονται τα θύματα της πρώτης παγκόσμιας αιματοβαμμένης αναδιανομής του κόσμου (1914 - 1918). Οι νεκροί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939 - 1945) ξεπέρασαν τα 50.000.000(7). Σε 20.000.000 αποτιμά ο ΟΗΕ τους νεκρούς των 120 και πλέον πολεμικών συγκρούσεων που σημειώθηκαν την περίοδο 1945 - 1991 και 3.000.000 το 1991 - 2005. Συνολικά οι νεκροί από πολέμους τον 20ό αιώνα άγγιξαν τα 110.000.000, καθιστώντας τον 5 φορές πιο φονικό από ό,τι ο 19ος και 3 φορές πιο φονικό από ό,τι οι 4 προηγούμενοι αιώνες μαζί(8).

Από τα πολεμικά εγκλήματα του καπιταλισμού στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε ενδεικτικά τον πόλεμο της Κορέας (1950 - 1953) με 4.500.000 νεκρούς (τα 3/4 άμαχοι), καθώς και τον πόλεμο των Γάλλων στην Ινδοκίνα (1946 - 1955) και κατόπιν των Αμερικανών στο Βιετνάμ (1956 - 1975), που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 3.000.000 ανθρώπους, οι οποίοι πάλευαν για την ανεξαρτησία τους.

Να σημειώσουμε πως τα παραπάνω - όπως και συνολικά τα εγκλήματα του καπιταλισμού - διεκπεραιώθηκαν με τη βούλα κάθε είδους πολιτικού διαχειριστή της εξουσίας του κεφαλαίου: Ετσι, στη σφαγή του βιετναμικού λαού έβαλαν την υπογραφή τους τόσο ο «συντηρητικός» Ρ. Νίξον όσο και ο «προοδευτικός» Τζ. Κένεντι πρωτύτερα. Την αιματηρή καταστολή του αλγερινού λαού (καθώς και της Ινδοκίνας, του Μαρόκου, της Τυνησίας, κ.ά.) ξεκίνησε ο «σοσιαλιστής» Πρόεδρος της Γαλλίας Β. Οριόλ και συνέχισαν οι «δεξιοί» Ρ. Κοτί και Ντε Γκολ. Τη Γιουγκοσλαβία (πιο πρόσφατα, το 1999) αιματοκύλισαν από κοινού Αμερικανοί Δημοκρατικοί (Μπ. Κλίντον), Βρετανοί Εργατικοί (Τ. Μπλερ), Ιταλοί «νεοκομμουνιστές» (Μ. Ντ' Αλέμα), κ.ο.κ.

Δικτατορίες - φασισμός

Δεκάδες δικτατορικά καθεστώτα διαφόρων μορφών εγκαθιδρύθηκαν απ' άκρη σ' άκρη της υφηλίου στη διάρκεια του 20ού αιώνα, με την άμεση παρότρυνση και στήριξη του κεφαλαίου (και των διεθνών στηριγμάτων του, όπως ο αμερικανικός ή ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός), προκειμένου να ξεπεραστούν οι εσωτερικές δυσκολίες του, να καθυποταχθεί το λαϊκό κίνημα και γενικότερα να θωρακιστεί η εξουσία του. Ως συνέπεια, εκατομμύρια άνθρωποι φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν, «εξαφανίστηκαν» και δολοφονήθηκαν.

Ο φασισμός - ναζισμός, ως μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου, προκρίθηκε τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 από τμήματα της αστικής τάξης σε μια σειρά από χώρες ως «λύση» εξόδου από την καπιταλιστική κρίση, αντιμετώπισης της ριζοσπαστικοποίησης πλατιών μαζών του εργαζόμενου πληθυσμού και προετοιμασίας για τον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Ο Μπ. Μουσολίνι δεν θα μπορούσε να είχε καταλάβει την εξουσία στην Ιταλία δίχως τις «ευλογίες» των Ιταλών βιομηχάνων, του αστικού πολιτικού κόσμου και του Βατικανού, που κυριολεκτικά του παρέδωσαν την ηγεσία της χώρας στο πιάτο.

Αντίστοιχα, ο Χίτλερ δεν θα είχε ανέλθει στην εξουσία αν δεν είχε την αποφασιστική πολιτική και οικονομική στήριξη της συντριπτικής μερίδας των Γερμανών βιομηχάνων και τραπεζιτών (που χρηματοδότησαν το περιβόητο «Ταμείο του Χίτλερ»). Στη συνέχεια οι ίδιοι αποκόμισαν αμύθητα κέρδη από το καθεστώς του «γύψου» που επέβαλαν οι ναζί στη Γερμανία, από τον πόλεμο, αλλά και από την εκτεταμένη χρήση σκλάβων - εργατών από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεκάδες χιλιάδες εξ αυτών άφησαν την τελευταία τους πνοή δουλεύοντας υπό εξοντωτικές συνθήκες στα εργοστάσια μεγάλων μονοπωλιακών ομίλων, όπως η «Krupp», η «I. G. Farben», η «Volkswagen», η «Heinkel», κ.ά. Μόνο από το Μαουτχάουζεν άντλησαν σκλάβους - εργάτες 45 εταιρείες. Οι δεσμοί αυτοί αίματος μεταξύ ναζισμού και μονοπωλίων καταγράφηκαν λεπτομερώς στις δίκες της Νυρεμβέργης, ωστόσο ελάχιστοι από τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καταδικάστηκαν (και αυτοί αμνηστεύτηκαν λίγο αργότερα για να μετάσχουν στη μεταπολεμική αντικομμουνιστική εκστρατεία), ενώ οι ευθύνες τους θάφτηκαν στη λήθη(9).

Σημαντικό όμως ρόλο στην οικονομική και στρατιωτική ισχυροποίηση της Γερμανίας προπολεμικά έπαιξαν και τα μονοπώλια των «δημοκρατικών» καπιταλιστικών κρατών: Τόσο η «Ford», η «General Motors», η «General Electric», η «Standard Oil» (η σημερινή «ExxonMobil»), η IBM, η τράπεζα Chase Manhattan, κ.ά. έκαναν τεράστιες επενδύσεις στη ναζιστική Γερμανία, επωφελούμενες του «εξαιρετικού» επιχειρηματικού περιβάλλοντος που προσέφερε, αλλά και συμμεριζόμενες τον αντικομμουνιστικό προσανατολισμό της. Τόσο ο πρόεδρος της IBM, T. Watson, όσο και ο πρόεδρος της «Ford», H. Ford, τιμήθηκαν για τις υπηρεσίες τους στο Γ' Ράιχ παρασημοφορούμενοι από τον ίδιο τον Χίτλερ το 1937 και το 1938, αντίστοιχα.

Και όμως, το Ιδρυμα Φορντ (Ford Foundation) υπήρξε μεταπολεμικά ένας από τους βασικότερους χρηματοδότες παγκοσμίως στην «παραγωγή» και προώθηση της «μαύρης ιστορίας του κομμουνισμού» (σε συνεργασία με τη CIA), μέσα από πανεπιστημιακά ιδρύματα, εκδόσεις, δημοσιεύματα στον Τύπο, αλλά και «αντισταλινικές» αριστερές οργανώσεις, κ.λπ. Το ίδιο και το Ιδρυμα Ροκφέλερ, κ.ά.(10).Πάνω σε αυτές τις «έγκυρες» αναλύσεις «πατά» μέχρι τις μέρες μας η αντικομμουνιστική αναθεώρηση της Ιστορίας στη διαχρονική της προσπάθεια να διαστρεβλώσει τις συνειδήσεις των λαών.

Σε όλες ανεξαιρέτως τις υπό ναζιστική κατοχή χώρες υπήρξαν σημαντικά τμήματα της αστικής τάξης που έκαναν χρυσές δουλειές πάνω στην πείνα και το θάνατο των λαών των χωρών τους, χρηματοδότησαν τα ένοπλα αστικά σώματα που αντιμάχονταν τους αντάρτες (ως επί το πλείστον κομμουνιστές «εγκληματίες»), για να «αναβαπτιστούν» μετά τον πόλεμο σε «εθνικόφρονες» και «ευεργέτες», πρωτοπόροι στον αγώνα κατά του «κομμουνιστικού κινδύνου», πάντοτε όμως εκμεταλλευτές του ιδρώτα του εργαζόμενου λαού.


Εγκλήματα δίχως τέλος


Στα αναρίθμητα εγκλήματα του καπιταλισμού περιλαμβάνεται ακόμη η «λευκή» (αστική) τρομοκρατία στη Ρωσία το διάστημα 1917 - 1922 με 300.000 νεκρούς μεταξύ του άμαχου πληθυσμού, στη Φινλανδία μετά την επανάσταση του 1918 με 22.500 εκτελεσθέντες και νεκρούς στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στη Βουλγαρία από τη δικτατορία του Τσαγκόφ το 1923 με 30.000 νεκρούς, στην Κίνα από τους αστούς εθνικιστές το 1927 - 1928 με 300.000 κομμουνιστές νεκρούς, στην Ισπανία από τις δυνάμεις του Φράνκο το 1936 και έπειτα με δεκάδες (κάποιες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για εκατοντάδες) χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους, στην Ινδονησία από τη δικτατορία του Σουχάρτο το 1965 - 1966 με εκατοντάδες χιλιάδες κομμουνιστές νεκρούς, κ.ο.κ.

Περιλαμβάνονται επίσης η αναίτια (από στρατιωτικής άποψης) χρήση ατομικών όπλων από τις ΗΠΑ στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι το 1945 (που στοίχισε τη ζωή σε 200.000 και πλέον αμάχους), τα καθεστώτα φυλετικών διακρίσεων που ίσχυσαν σε μια σειρά από χώρες (απαρτχάιντ, Νότια Αφρική), η καταστροφή του περιβάλλοντος, και πολλά άλλα.

Οι συνέπειες της αντεπανάστασης

Το 1991 η «εγκληματική» ΕΣΣΔ έπαψε να υπάρχει. Τι επιπτώσεις είχε στους λαούς της το «βασίλειο της ελευθερίας» του καπιταλισμού; Φτώχεια, πείνα, θάνατο. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, μόνο την πρώτη δεκαετία από την παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Ρωσία, πέθαναν πρόωρα 7.000.000 άνθρωποι, οι οποίοι ωστόσο θα ζούσαν, αν είχε διατηρηθεί το προηγούμενο (δηλαδή το σοβιετικό) προσδόκιμο ζωής. Αναφέρει σχετικά Εκθεση του 2005: «Δεδομένης της απουσίας πολέμων, λιμών ή επιδημιών, δεν έχει ξαναϋπάρξει ιστορικό προηγούμενο τέτοιας κλίμακας απωλειών» σε ανθρώπινες ζωές(11).

Σύμφωνα με στοιχεία της UNICEF, 18 εκατομμύρια παιδιά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες ζούσαν στα τέλη της δεκαετίας του 1990 σε συνθήκες «ακραίας φτώχειας». Στη Ρωσία και την Ουκρανία 1 στα 7 παιδιά υποσιτίζονταν, ενώ μέχρι πρότινος εξαλειφθείσες αρρώστιες θέριζαν (η Εσθονία π.χ. εμφάνιζε το 1999 το υψηλότερο ποσοστό φυματίωσης στον κόσμο). Το 2005 υπήρχαν επισήμως 150.000 άστεγα παιδιά στη Ρωσία (αριθμός που εκτιμάται από τη UNISEF ως πολύ χαμηλότερο του πραγματικού), ενώ 500.000 γυναίκες είχαν γίνει αντικείμενο αγοραπωλησίας(12).

Και τα εγκλήματα του καπιταλισμού συνεχίζονται

Τις τελευταίες 2 δεκαετίες ο αριθμός των βίαια εκτοπισμένων ανθρώπων από τις εστίες τους (λόγω πολέμων, διωγμών, κ.λπ.) σχεδόν διπλασιάστηκε, από 33,9 σε 65,6 εκατομμύρια (εκ των οποίων 5,5 εκατ. αφορούσαν τη Συρία, 2,5 εκατ. το «απελευθερωμένο» από τους ιμπεριαλιστές Αφγανιστάν και 1,4 εκατ. το Νότιο Σουδάν, όπου μαίνονται οι συγκρούσεις για τον έλεγχο των πετρελαίων). Το 51% όλων αυτών είναι παιδιά (στοιχεία Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, 2016).

Σύμφωνα με στοιχεία του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (ILO), σήμερα στον κόσμο, κάθε 15 δευτερόλεπτα ένας εργάτης πεθαίνει και 153 τραυματίζονται από «ατύχημα» ή ασθένεια στο χώρο εργασίας. Ετήσια, οι αριθμοί αυτοί «μεταφράζονται» σε 2.300.000 εργάτες νεκρούς και 317.000.000 τραυματίες. Στην ηγέτιδα χώρα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, το 2015 καταγράφηκαν 2.905.900 εργατικά ατυχήματα, ενώ την τελευταία δεκαετία έχουν χάσει τη ζωή τους κοντά 50.000 εργάτες (στοιχεία ILO και USBureau of LaborStatistics).

Ταυτόχρονα, τα παιδιά συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης. Το 2000 η παιδική εργασία αφορούσε 246.000.000 παιδιά, εκ των οποίων τα 171.000.000 απασχολούνταν σε βαριές και επικίνδυνες εργασίες (στοιχεία ILO).

Το 2014 οι άνθρωποι που ζούσαν και εργάζονταν υπό καθεστώς «δουλείας» ανέρχονταν σε 35,8 εκατομμύρια (Global Slavery Index, 2014).

Ο αριθμός των υποσιτιζόμενων ανθρώπων στην υφήλιο αυξήθηκε από 850.000.000 το 1980 σε 1.000.000.000 το 2010. Το 2009 πέθαναν από την πείνα 8.100.000 παιδιά κάτω των 5 ετών (22.000 κάθε μέρα)(13).

Ενα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα του καπιταλισμού σε βάρος της ανθρώπινης ζωής έχει βεβαίως να κάνει με την εμπορευματοποίηση της Υγείας. Η περίπτωση της απειλής της Νότιας Αφρικής με εμπορικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ (1999) και η συνεπακόλουθη προσφυγή 40 κολοσσών της φαρμακοβιομηχανίας εναντίον της, επειδή προτίθετο να κατασκευάσει φτηνό φάρμακο για το ΕΪΤΖ, είναι πράγματι χαρακτηριστική του εγκληματικού τρόπου που ο καπιταλισμός θέτει στο ζύγι την ανθρώπινη ζωή, τον πόνο και το θάνατο. Αρκεί να αναφέρουμε πως το 2016 υπήρχαν 36,7 εκατομμύρια προσβεβλημένοι από τη νόσο (εκ των οποίων τα 1,8 εκατ. παιδιά), ενώ κατέληξαν εξαιτίας της 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Στη ζυγαριά του καπιταλισμού όμως βαραίνουν σαφώς περισσότερο τα τεράστια κέρδη που βγάζει από αυτήν την υπόθεση (11,8 δισ. δολάρια μόνο από τις 7 βασικότερες χώρες - πελάτες)(14).

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, κάθε χρόνο, περίπου 100.000.000 άνθρωποι εξωθούνται κάτω από τα όρια της φτώχειας προσπαθώντας να αντεπεξέλθουν στις ιατροφαρμακευτικές τους ανάγκες (WHO, FactSheet, no.323, December 2015). Συνολικά, σχεδόν το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σε φάρμακα απαραίτητα για την επιβίωσή του λόγω κόστους, ενώ κάθε χρόνο πάνω από 13.000.000 παιδιά πεθαίνουν από αρρώστιες, οι οποίες κατά τ' άλλα θα μπορούσαν να αποτραπούν ή να αντιμετωπιστούν από τη σύγχρονη ιατρική. Μελέτη του American Journal of Public Health (2009) έδειξε πως κάθε χρόνο κοντά 45.000 Αμερικανοί έχαναν τη ζωή τους μην έχοντας ιατροφαρμακευτική ασφαλιστική κάλυψη.

Ολα τα παραπάνω δεν αποτελούν «φυσικά φαινόμενα». Είναι το αποτέλεσμα ενός σάπιου συστήματος που στηρίζεται στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Το διάστημα 2000 - 2014 ο παγκόσμιος πλούτος υπερδιπλασιάστηκε (από 117 σε 263 τρισ. δολάρια). Ωστόσο, τον πλούτο αυτό δεν τον καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν. Ετσι, το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού που είναι εκατομμυριούχοι (δηλαδή οι αστικές τάξεις όλων των χωρών) έχουν στην κατοχή τους το 44% του παγκόσμιου πλούτου. Για να το θέσουμε αλλιώς, 35 εκατομμύρια αστών διαθέτουν τριπλάσια περιουσία απ' ό,τι 4,3 δισεκατομμύρια εργαζομένων. Το «χάσμα» μεταξύ πλούσιων και φτωχών αυξήθηκε παγκοσμίως από 11 προς 1 το 1911, σε 35 προς 1 το 1950, 72 προς 1 το 1992, φτάνοντας σήμερα το 100 προς 1(15).

Ως αποτέλεσμα της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης του 2008, 43.000.000 άνθρωποι έμειναν άνεργοι και πάνω από 200.000.000 έπεσαν κάτω από τα όρια της φτώχειας (στοιχεία ΟΗΕ, ILO). Την ίδια στιγμή, το διάστημα 2008 - 2014, οι εκατομμυριούχοι παγκοσμίως αυξήθηκαν κατά 54%, ενώ οι δισεκατομμυριούχοι διπλασιάστηκαν (στοιχεία Credit Suisse). Στην Ευρωπαϊκή Ενωση των 28, το 2012, το 16,9% του πληθυσμού βρισκόταν στα όρια της φτώχειας και το 9,9% τα είχε ξεπεράσει, ενώ 26.200.000 ήταν άνεργοι. Οι άστεγοι υπολογίζονταν σε 4.100.000 (στοιχεία Eurostat, Commission). Και όμως, το 2008 - 2013, οι εκατομμυριούχοι στην ΕΕ (πλην Βρετανίας) αυξήθηκαν κατά 850.000! (Credit Suisse).

Το 1997, ο ΟΗΕ (και όχι κάποια «κομμουνιστική προπαγανδιστική μηχανή») είχε τονίσει: «Πολλοί πιστεύουν ότι η εξάλειψη της φτώχειας δεν είναι οικονομικά εφικτή. Σε μια παγκόσμια οικονομία της τάξης των 25 τρισ. δολαρίων, αυτός ο ισχυρισμός είναι εξόφθαλμα λανθασμένος». Ακολούθως, υπολόγισε πως για την εξάλειψη της παγκόσμιας φτώχειας (βασική εκπαίδευση για όλους, στοιχειώδη σίτιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κ.λπ.) θα απαιτούνταν τότε περίπου 80 δισ. δολάρια, «δηλαδή λιγότερο από το 0,5% του παγκόσμιου εισοδήματος και λιγότερο από την περιουσία των 7 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο», καταλήγοντας: «Ελλειψη πολιτικής βούλησης και όχι οικονομικών πόρων, είναι το πραγματικό εμπόδιο στην εξάλειψη της φτώχειας»(16). Για να δώσουμε ένα ακόμη μέγεθος: Το 2016 ξοδεύτηκαν σε εξοπλισμούς 1,686 τρισ. δολάρια.

Βεβαίως, είναι ουτοπικό να αναζητεί κανείς στον καπιταλισμό την «πολιτική βούληση» να εξαλειφθούν τα δεινά που ο ίδιος γεννά.

Συμπέρασμα

Το βασικό συμπέρασμα από όλα τα παραπάνω είναι ένα. Εσύ άνθρωπε του μόχθου, εσύ που παράγεις όλο αυτόν τον απίστευτο πλούτο που προαναφέραμε: Υπάρχει λόγος που σήμερα ζεις στην εργασιακή ανασφάλεια, χωρίς δικαιώματα, που με το ζόρι συντηρείς την οικογένειά σου. Υπάρχει λόγος που κάποιοι λίγοι γίνονται πλουσιότεροι ενώ οι περισσότεροι οριακά τα βγάζουν πέρα. Υπάρχει λόγος που παντού μαίνονται εστίες πολέμων, που αλληλοσφάζονται οι λαοί, που ξεριζώνονται από τις εστίες τους, που πεθαίνουν από την πείνα, που δεν έχουν πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην Εκπαίδευση, στα βασικά αγαθά που μπορεί και παράγει σήμερα ο ανθρώπινος πολιτισμός και η τεχνολογία. Και αυτός ο λόγος έχει όνομα: Είναι ο εγκληματικός καπιταλισμός, που ζει και αναπτύσσεται πάνω στη δική σου εκμετάλλευση, στη φτώχεια, στη δυστυχία και το θάνατο. Γιατί όλος αυτός ο πλούτος δεν παράγεται για να καλύψει τις δικές σου ανάγκες, τις ανάγκες των ανθρώπων, αλλά για να αυγαταίνουν τα κέρδη των καπιταλιστών.

Οταν λοιπόν όλα αυτά που προαναφέραμε συμβαίνουν γύρω σου, τη στιγμή που οι άρχουσες τάξεις εγκληματούν σε βάρος σου με χίλιους τρόπους, αυτοί φωνάζουν για τον «εγκληματικό κομμουνισμό» και τον Στάλιν.

Ναι, ο κομμουνισμός είναι «εγκληματικός» όσον αφορά τον καπιταλισμό. Γιατί σκοπός του είναι η κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Ο καπιταλισμός νικήθηκε για ένα μικρό διάστημα σε ένα τμήμα του πλανήτη και απέδειξε, παρά τα όποια προβλήματα και αδυναμίες, πως μια άλλη, ανώτερη μορφή οργάνωσης της κοινωνίας είναι εφικτή. Ο κομμουνισμός ενέπνευσε επί έναν αιώνα κάθε αγώνα, κάθε διεκδίκηση των εκμεταλλευομένων και καταπιεσμένων απανταχού της Γης. Και θα συνεχίζει να τους εμπνέει, μέχρι την τελική νίκη! Αυτό το γνωρίζουν οι αστοί, που πασχίζουν να καλύψουν τη σαπίλα του συστήματός τους πίσω από τη δυσωδία του αντικομμουνισμού...




Του Αναστάση ΓΚΙΚΑ

μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ
______________________________________________________________________________________________________________


Παραπομπές:

1. Κ. Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τ. 1, σελ. 761-762

2. F. Engels, The Condition of the Working Class in England, σελ.121.

3. Guardian, 24/8/2007, 18/7/2002

4. D. Renton, D. Seddon & L. Zeilig, The Congo:
Plunder and Resistance, εκδ. Zed Books, Λονδίνο, 2007, σελ. 30-31.

5. http://www.worldfuturefund.org/Reports/Slavedeathtoll/slaverydeathtoll.html#2

6. Huffinghton Post, 24/2/2014, The Nation, 1/5/2015, Forbes, 3/5/2017.

7. Οι εκτιμήσεις ως προς τους ακριβείς αριθμούς ποικίλλουν.
Τα στοιχεία είναι από τη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια, τ. 26, σελ. 411 και 430.

8. Human Development Report, 1991 και 2005, σελ. 82 και 153-155 αντίστοιχα.

9. Βλ. «Μονοπώλια και φασισμός: Δεσμοί αίματος που δεν παραγράφονται»,
στον «Ριζοσπάστη», 23/8/2009.

10. F. S. Saunders, Who paid the piper? The CIA and the Cultural Cold War,
 εκδ. Granta Books, 2000.

11. Human Development Report, 2005, σελ. 23.

12. K. Ondrias, Crimes of Democracy versus Crimes of Communism,
 εκδ. Trafford Publishing, Oxford, 2007, σελ. 144-145.

13. Human Development Report, 2010, σελ. 35, UNISEF, Press Release, 17/9/2010.

14. Guardian, 5/8/1999, Independent, 1/12/2010.

15. Credit Suisse, Global Wealth Report, 2014, Human Development Report,
 1999, Oxfam International Report, 2014.

16. Human Development Report, 1997, σελ. 112.





Read More »