Εργατική Τάξη Εναντίον Καπιταλιστικών Ολοκληρώσεων

Πολλά γράφονται τον τελευταίο καιρό, ξανά, γύρω από το τι είναι η ΕΕ, ποιων τα συμφέροντα εξυπηρετεί και φυσικά πως θα ήταν αν δεν υπήρχε αυτή. Ορισμένοι όμως, που δηλώνουν και μαρξιστές αρνούνται να την εμφανίσουν ως αυτό που πραγματικά είναι, ως ολοκλήρωση των καπιταλιστών δηλαδή, και την χαρακτηρίζουν ως κάτι άλλο, απλά το « αντιδημοκρατικό», πέφτοντας πάνω στις οπορτουνιστικές απόψεις του παρελθόντος.

Καταρχάς, καλό είναι να θυμηθούμε πως ήδη από 1973 στην διεθνή σύσκεψη που οργάνωσαν τα « Προβλήματα Ειρήνης και σοσιαλισμού» στην Πράγα, κατέληξαν στον εξής ορισμό γύρω από αυτές τις ενώσεις:

 «Η οικονομική ολοκλήρωση μπορεί να ορισθεί ως αντικειμενικό προτσές ανάπτυξης των βαθιών, σταθερών διασυνδέσεων και του καταμερισμού της εργασίας ανάμεσα στις εθνικές οικονομίες, για τη δημιουργία διεθνών οικονομικών συγκροτημάτων στα πλαίσια ομάδας κρατών με κοινωνικοοικονομικό σύστημα του ίδιου τύπου, προτσές που ρυθμίζεται συνειδητά προς το συμφέρον των κυρίαρχων τάξεων αυτών των κρατών» ¹. 

Οπότε οι μαρξιστές ορίζουν την ολοκλήρωση, ως μία αντικειμενική διαδικασία ανάπτυξης του καταμερισμού εργασίας στα πλαίσια μιας ομάδας κρατών με ίδιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα με στόχο να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων αυτών των κρατών ². 

Από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, βλέπουμε τις πρώτες τάσεις τέτοιων συνασπισμών, σε στρατιωτικό ακόμα επίπεδο ( «ΑΝΤΑΝΤ» συνασπισμός 13 χωρών με πρωτοπόρα δύναμη την Βρεταννική αυτοκρατορία / « Κεντρικές Δυνάμεις» συνασπισμός 4 χωρών με πρωτοπόρα δύναμη την Γερμανική αυτοκρατορία ) . Σε ένα περίπου παρόμοιο σκηνικό κινήθηκαν και οι στρατιωτικοί συσχετισμοί του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου και στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με την διαφορά, πως για πρώτη φόρα, πέρα από τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, και οι δύο ιμπεριαλιστικοί πόλοι είχαν έναν κοινό εχθρό, την Σοβιετική Ένωση, που γεννήθηκε από την μεγάλη προλεταριακή επανάσταση του 1917. Λίγο μετά την λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, το 1949, έχουμε και τον πρώτο ολοκληρωμένο στρατιωτικό συνασπισμό χωρών, το ΝΑΤΟ, σαν απάντηση του ιμπεριαλισμού, απέναντι στο σοσιαλιστικό μπλοκ. Το 1957 στην Ρώμη παίρνει σάρκα και οστά η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, ΕΟΚ (συνασπισμός τότε 6 ευρωπαϊκών χωρών, η οποία φτιάχνετε κατά τα πρότυπα του σχεδίου ενοποίησης της Ευρώπης έτσι ώστε να ελέγχονται οι πόροι από τον υπουργό οικονομικών του Χίτλερ, Βάλτερ Φουνκ ) και μετέπειτα από την 1 Νοέμβρη του 1993, μετά από την υπογραφή της συνθήκης του Μάαστριχτ το 1992, εμφανίζετε η «Ευρωπαϊκή Ένωση» ( ΕΕ) η οποία βασίζετε στις τότε Ευρωπαϊκές κοινότητες ( ΕΚΑΧ, ΕΑΚ, ΔΕΕ, ΕΥΡΑΤΟΜ, κλπ). Το 1989 παίρνει και νομική μορφή με τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου και η ολοκλήρωση ΗΠΑ – Καναδά, που διευρύνθηκε και με το Μεξικό σύμφωνα με την βορειοαμερικάνικη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ( NAFTA). Το 2009, στην Ρωσία πραγματοποίησαν την πρώτη σύνοδο κορυφής οι BRIC, ένας «διεθνής πολιτικός οργανισμός» των τεσσάρων αναδυόμενων αγορών ( Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα), και το 2012 οι πέντε πλέον ( Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) χώρες των BRICS αντιπροσώπευαν έναν πληθυσμό τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων, με ονομαστικό ΑΕΠ 13,7 τρις $.

Αυτές οι ενώσεις γίνονται πάντοτε σε βάρος των λιγότερο αναπτυγμένων χωρών, για να μπορέσουν οι ανεπτυγμένες βιομηχανικά καπιταλιστικές χώρες που συμμετέχουν σε αυτές να διευρύνουν τη αγορά πώλησης τους. Κύριο ρόλο σε αυτό παίζουν οι διάφορες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες με την επικράτηση τους σε μία χώρα, μπορούν να την δεσμεύσουν σε όλα τα επίπεδα. Ένα από τα πολλά παραδείγματα που έχουμε, είναι αυτό του Καναδά, μιας ισχυρής καπιταλιστικής χώρας, όπου αναγκάστηκε να υποταχθεί στα αμερικάνικα πολυεθνικά μονοπώλια με την ένταξη του στην NAFTA. Φυσικά και οι διάφορες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, όπως και οι διάφοροι καπιταλιστές, δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους , καθώς η κάθε μία στηρίζει κάθε φορά τα δικά της συμφέροντα απέναντι σε μία άλλη, δρουν δηλαδή ανταγωνιστικά, με απώτερο σκοπό την επικράτηση τους και παγκοσμίως. Είναι σαφές, πως στο στάδιο του ιμπεριαλισμού, η δημιουργία καπιταλιστικών ολοκληρώσεων ( στρατιωτικού και οικονομικού τύπου) αποτελεί νομοτέλεια, για να μπορέσουν να επιβιώνουν κερδοφόρα οι ισχυρές ιμπεριαλιστικές χώρες.

Είναι λάθος λοιπόν να λέμε πως όλες αυτές οι ενώσεις ξεφεύγουν από το στάδιο του ιμπεριαλισμού, πως απαρνιούνται την αστική « δημοκρατία» κλπ. Η ανισομετρία που υπάρχει ακόμα και σε επίπεδο ολοκληρώσεων ( εντός και εκτός ), τις κάνει συνεχώς πιο ανταγωνιστικές. Ειδικά στις μέρες μας, μετά από την αντεπανάσταση του 1989 – 1991, όπου γέννησε καινούριους δυνατούς ιμπεριαλιστικούς πόλους, και με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση τα τελευταία χρόνια, οι δυνατές ιμπεριαλιστικές χώρες και μέσα στις ολοκληρώσεις, προσπαθούν να γίνουν ακόμα πιο ανταγωνιστικές σε βάρος των υπολοίπων χωρών.
Οι απόψεις των διαφόρων ευρωσκεπτικιστών, μπορεί να υλοποιηθούν για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι τα κομμάτια της αστική τάξης που τις στηρίζουν στις όποιες χώρες, να δυναμώσουν σε σχέση με τους ανταγωνιστές τους παγκοσμίως, όμως νομίζω πως μετά θα αναγκαστούν και αυτοί να ιδρύσουν νέες ολοκληρώσεις με πιο σκληρούς όρους, για να καταφέρουν να σταθούν σε διεθνές επίπεδο.

Ο Β. Ι. Λένιν έγραψε πως οι ενωμένες πολιτείες της Ευρώπης σε καπιταλιστικό καθεστώς είναι ή απραγματοποίητες με προοδευτικό πρόσημο ή αντιδραστικές³, γι αυτό σήμερα οι κομμουνιστές ως απάντηση τους προς όλα αυτά τα παραπάνω θα πρέπει να έχουν:

Α) την δημιουργία περιφερειακών εργατικών οργανώσεων αλλά και μίας παγκόσμιας οργάνωσης τύπου « ΔΙΕΘΝΗ»

Β) στρατηγικός στόχος τους στο εργατικό κίνημα , έξοδο από αυτές τις ενώσεις, με σοσιαλιστική επανάσταση με αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά συνθήματα, καθώς η έξοδος χωρίς επαναστατική εργατική υπεροχή, μας γυρνά πίσω στο στάδιο όπου γεννά τις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, σε μία κατάσταση όπου ακόμα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον καπιταλισμό.


Ε.Λ.


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. “ Προβλήματα ειρήνης και σοσιαλισμού”, 7/1973, σελ.10

2. Κώστας Κάππος, “ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΛΑΩΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΕΩΝ” ( Β έκδοση), εκδ. ΑΛΦΕΙΟΣ, σελ.79

3. Β. Ι. Λένιν, «Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης », εκδ. ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 5 - 9