ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ « ΔΙΑΡΚΟΥΣ» ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ
Στην « θεωρία της διαρκούς επανάστασης» – στη μπροσούρα « οι βάσεις του λενινισμού» – δίνεται η εκτίμηση: « θεωρία» που υποτιμά το ρόλο της αγροτιάς. Στην μπροσούρα αυτή αναφέρεται:
« Ο Λένιν συνεπώς καταπολεμούσε τους οπαδούς της « διαρκούς» επανάστασης όχι για το ζήτημα του αδιάκοπου της επανάστασης, γιατί ο ίδιος ο Λένιν ήταν υπέρ της άποψης του αδιάκοπου της επανάστασης, μα γιατί υποτιμούσαν το ρόλο της αγροτιάς που είναι η μεγαλύτερη εφεδρεία του προλεταριάτου».
Ο χαρακτηρισμός αυτός των ρώσων « διαρκιστών» θεωρούνταν ως το τελευταίο καιρό γενικά παραδεκτός. Παρ όλο όμως που είναι γενικά σωστός, δε μπορεί ωστόσο να θεωρείται εξαντλητικός. Η συζήτηση του 1924 απ τη μια μεριά, και η προσεχτική ανάλυση των έργων του Λένιν απ την άλλη, έδειξαν ότι το λάθος των ρώσων « διαρκιστών» δεν ήταν μονάχα η υποτίμηση του ρόλου της αγροτιάς, μα και η υποτίμηση των δυνάμεων και των ικανοτήτων του προλεταριάτου να πάρει μαζί του την αγροτιά, η έλλειψη πίστης στην ιδέα της ηγεμονίας του προλεταριάτου.
Γι αυτό στην μπροσούρα μου « Η Επανάσταση του Οκτώβρη και η ταχτική των ρώσων κομμουνιστών» ( Δεκέμβρης 1924) πλάτυνα αυτό το χαρακτηρισμό και τον αντικατάστησα με άλλον πληρέστερο. Να τι αναφέρεται σ αυτή τη μπροσούρα:
« Ως τα σήμερα τόνιζαν συνήθως τη μια μόνο πλευρά της θεωρίας της “ διαρκούς επανάστασης “: την έλλειψη πίστης στις επαναστατικές δυνατότητες του αγροτικού κινήματος. Σήμερα για νάμαστε δίκαιοι, είναι απαραίτητο να συμπληρώσουμε αυτή την πλευρά με μια άλλη: έλλειψη πίστης στις δυνάμεις και στις ικανότητες του προλεταριάτου της Ρωσίας».
Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι ο λενινισμός ήταν ή είναι ενάντια στην ιδέα της διαρκούς επανάστασης χωρίς εισαγωγικά, που τη διακήρυξε ο Μαρξ την πέμπτη δεκαετία του περασμένου αιώνα. Αντίθετα ο Λένιν ήταν ο μόνος μαρξιστής, που κατανόησε σωστά και ανέπτυξε την ιδέα της διαρκούς επανάστασης. Η διαφορά του Λένιν από τους « διαρκιστές» πάνω σε αυτό το ζήτημα, είναι ότι οι « διαρκιστές» διαστρεβλώνουν την ιδέα της διαρκούς επανάστασης του Μαρξ μετατρέποντας την σε άψυχο σχολαστικισμό, ενώ ο Λένιν την πείρε στην καθαρή μορφή και την έκανε μια από τις βάσεις της θεωρίας του της επανάστασης. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η ιδέα της μετεξέλιξης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική επανάσταση, που διατυπώθηκε από το Λένιν ακόμα από το 1905, είναι μια από τις μορφές ενσάρκωσης της θεωρίας του Μαρξ για τη διαρκή επανάσταση. Να τι έγραφε ο Λένιν γι αυτό το ζήτημα ακόμα από το 1905:
« Από τη δημοκρατική επανάσταση θ αρχίσουμε αμέσως να περνάμε, και ακριβώς στο μέτρο των δυνάμεων μας, στο μέτρο των δυνάμεων του συνειδητού και οργανωμένου προλεταριάτου θ αρχίσουμε να περνάμε στην σοσιαλιστική επανάσταση. Είμαστε υπέρ της αδιάκοπης επανάστασης. Δεν θα σταματήσουμε στην μέση του δρόμου… Χωρίς να πέφτουμε σε τυχοδιωκτισμό, χωρίς να προδίνουμε την επιστημονική μας συνείδηση, χωρίς να κυνηγάμε φτηνή δημοτικότητα, μπορούμε να πούμε και λέμε μονάχα ένα πράγμα: θα βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις όλη την αγροτιά να πραγματοποιήσει τη δημοκρατική επανάσταση, για να είναι ευκολότερο σε μας, το κόμμα του προλεταριάτου, να περάσουμε όσο το δυνατό πιο γρήγορα στο καινούργιο και ανώτερο καθήκον, στη σοσιαλιστική επανάσταση». ( Βλ. τομ. 8ος, σελ 186 – 187 ).
Και να τι γράφει ο Λένιν πάνω στο ίδιο θέμα δεκάξι χρόνια αργότερα, ύστερα από την κατάληψη της εξουσίας από το προλεταριάτο:
« Οι διάφοροι Κάουτσκι, Χίλφερντιγκ, Μάρτοφ, Τσερνόφ, Χίλκβιτ, Λονγκέ, Μακντόναλντ, Τουράτι και άλλοι ήρωες του “ 2 ½” μαρξισμού, δεν μπόρεσαν να καταλάβουν… τη σχέση ανάμεσα στην αστικοδημοκρατική και την προλεταριακή – σοσιαλιστική επανάσταση. Η πρώτη μετεξελίσσεται στη δεύτερη. Η δεύτερη λύνει εν παρόδω τα ζητήματα της πρώτης. Η δεύτερη στερεώνει το έργο της πρώτης. Ο αγώνας και μόνο ο αγώνας κρίνει κατά πόσο θα κατορθώσει η δεύτερη να μετεξελιχθεί από την πρώτη». ( Βλ. τομ.27ος , σελ.26).
Επισύρω ιδιαίτερα την προσοχή στην πρώτη περικοπή, που είναι παρμένη από το άρθρο του Λένιν « Η στάση της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στο αγροτικό κίνημα», που δημοσιεύτηκε την 1η Σεπτέμβρη 1905. Το υπογραμμίζω για κείνους, που εξακολουθούν ακόμα να υποστηρίζουν ότι ο Λένιν έφτασε δήθεν στην ιδέα της μετεξέλιξης της αστικοδημοκρατικής επανάστασης σε σοσιαλιστική επανάσταση, δηλαδή στην ιδέα της διαρκούς επανάστασης, μετά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η περικοπή αυτή δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ότι οι άνθρωποι αυτοί πλανιούνται οικτρά.
« ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝΙΣΜΟΥ»
Άπαντα, τόμος 8, σελ. 22 – 24
Εκδόσεις: « ΓΝΩΣΕΙΣ »
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου