Η ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ
Οι καπιταλιστές δεν αγαπούν να λένε την αλήθεια σχετικά με το εισόδημά τους. το « εμπορικό μυστικό» τηρείτε αυστηρά, και για τους αμύητους είναι πολύ δύσκολο να διεισδύσουν στα « μυστικά » της δημιουργίας του πλούτου. η ατομική ιδιοκτησία είναι ιερή: κανείς δεν μπορεί να ανακατεύεται στις υποθέσεις του ιδιοκτήτη. Αυτή είναι η αρχή του καπιταλισμού.
Μα το κεφάλαιο ξεπέρασε πια προ πολλού τα πλαίσια της ατομικής ιδιοκτησίας και οδήγησε στη διαμόρφωση μετοχικών επιχειρήσεων. εκατοντάδες και χιλιάδες άγνωστοι μεταξύ τους μέτοχοι συγκροτούν μια ενιαία επιχείρηση· και οι κύριοι ατομικοί ιδιοκτήτες έτυχε να καούν πολλές φορές, όταν με το «εμπορικό μυστικό» καλύπτονταν καπάτσοι επιχειρηματίες που άδειαζαν τις τσέπες των συνεταίρων τους.
Η ιερή ατομική ιδιοκτησία χρειάστηκε να θυσιάσει ένα μέρος της ιερότητας της: κρίθηκε αναγκαίο να υποχρεωθούν με νόμο οι μετοχικές επιχειρήσεις να κρατούν κανονικά βιβλία και να δημοσιεύουν τους γενικούς ισολογισμούς τους. φυσικά, η εξαπάτηση δε σταμάτησε με αυτό, πήρε μόνο διαφορετικές μορφές, έγινε πιο έντεχνη. το μεγάλο κεφάλαιο, συγκεντρώνοντας λίγο – λίγο τα μικρά κεφάλαια των μετόχων που είναι σκορπισμένοι σε όλες τις άκρες του κόσμου, έγινε ακόμη ισχυρότερο. με τις μετοχικές ο εκατομμυριούχος έχει τώρα στην διάθεση του όχι μόνο το δικό του εκατομμύριο, μα και ένα πρόσθετο κεφάλαιο, ας πούμε, από 800 χιλιάδες ρούβλια, που πιθανό να το συγκέντρωσε από 8.000 μικρονοικοκύρηδες.
Γι αυτό ακριβώς και ο παραλογισμός του καπιταλισμού γίνεται ολοένα και πιο φανερός και πιο εξόφθαλμος για τις μάζες του πληθυσμού. Να, λογουχάρη, τι μας λένε οι δημοσιευμένοι ισολογισμοί των ασφαλιστικών εταιριών στην Ρωσία για 10 χρόνια, από το 1902 ως το 1911. Το μετοχικό κεφάλαιο το 1902 ήταν 31 1/3 εκατομμύρια ρούβλια ( 21 μετοχικές επιχειρήσεις ), ενώ το 1911 ( στις ίδιες ακριβώς 21 επιχειρήσεις ) ήταν 34,8 εκατομμύρια ρούβλια. συχνά συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου να ανήκει σε μια χούφτα εκατομμυριούχους. μπορεί 10 ή 20 μεγιστάνες να έχουν μετοχές αξίας 18 εκατομμυρίων ρουβλιών και, έχοντας τις περισσότερες μετοχές, να διαχειρίζονται ανεξέλεγκτα τα υπόλοιπα 13 ή 16 εκατομμύρια των «μικρών» μετοχών.
Οι καθηγητές συνήγοροι του καπιταλισμού, φλυαρούν για αύξηση αριθμού των ιδιοκτητών, μόλις βλέπουν αύξηση του αριθμού των μικρών μετοχών. στην πραγματικότητα όμως αυξάνει η εξουσία ( και το εισόδημα ) των μεγιστάνων – εκατομμυριούχων πάνω στο κεφάλαιο « της μαρίδας».
Κοιτάξτε πως αναπτύχθηκαν μέσα σε δέκα χρόνια οι βασιλιάδες των ασφαλιστικών εταιριών. το μέρισμα του μετοχικού κεφαλαίου στα 10 χρόνια έφτασε κατά μέσο όρο πάνω από 10%!! όχι άσχημο κέρδος, ε; στο χειρότερο χρόνο δεκαετίας « απόκτησαν με τη δουλειά τους» 6 καπίκια στο ρούβλι, ενώ στα καλύτερα χρόνια 12 καπίκια!
Τα αποθεματικά κεφάλαια διπλασιάστηκαν: το 1902 ήταν 152 εκατομμύρια ρούβλια, ενώ το 1911 – 327 εκατομμύρια. η περιουσία σχεδόν διπλασιάστηκε: το 1902 ήταν 44 εκατομμύρια, το 1911 – 76 εκατομμύρια.
Σύνολο, 32 εκατομμύρια νέα περιουσία μέσα σε δέκα χρόνια σε εικοσιμία επιχειρήσεις!
Ποιος « απόκτησε με τη δουλειά του» αυτή της περιουσία; αυτοί που δεν δούλευαν, δηλαδή οι μέτοχοι, στην πρώτη σειρά οι μεγιστάνες – εκατομμυριούχοι που έχουν τις περισσότερες μετοχές.
Δούλευαν εκατοντάδες υπάλληλοι, κάνοντας περιοδείες, οργανώνοντας τους ασφαλισμένους, καταγράφοντας την περιουσία τους, κοπιάζοντας πάνω στους υπολογισμούς. οι υπάλληλοι αυτοί έμειναν υπάλληλοι. εκτός από το μισθό ( που τους περισσότερους, όπως είναι γνωστό, δεν τους φτάνει, δεν τους φτάνει ακόμη και για να συντηρήσουν κάπως υποφερτά την οικογένεια τους ) οι άνθρωποι αυτοί δεν παίρνουν τίποτε άλλο. κανενός είδους περιουσία δεν μπορούν να δημιουργήσουν.
Αν κανένας από τους μεγιστάνες έβαλε το δαχτυλάκι του στη « δουλειά » τη διευθυντική, αμείφθηκε γι αυτό ιδιαίτερα και με υπουργικό μισθό και με αποζημιώσεις.
Οι κύριοι λοιπόν μέτοχοι πλούτισαν για το ότι δεν δούλευαν. έπαιρναν κατά μέσο όρο στην δεκαετία από τρία εκατομμύρια καθαρό κέρδος το χρόνο, « μοχθώντας» να κόβουν κουπόνια και συσσώρευαν ένα πρόσθετο ακόμη κεφάλαιο από 32 εκατομμύρια ρούβλια.
Γράφτηκε στις 19 του Μάη ( 1 του Ιούνη ) 1913,
δημοσιεύτηκε στις 9 του Ιούνη 1913, στην
εφημερίδα « Πράβντα», αρ. φύλ. 131.
Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τομ.23, σελ.187 – 189.
Γι αυτό ακριβώς και ο παραλογισμός του καπιταλισμού γίνεται ολοένα και πιο φανερός και πιο εξόφθαλμος για τις μάζες του πληθυσμού. Να, λογουχάρη, τι μας λένε οι δημοσιευμένοι ισολογισμοί των ασφαλιστικών εταιριών στην Ρωσία για 10 χρόνια, από το 1902 ως το 1911. Το μετοχικό κεφάλαιο το 1902 ήταν 31 1/3 εκατομμύρια ρούβλια ( 21 μετοχικές επιχειρήσεις ), ενώ το 1911 ( στις ίδιες ακριβώς 21 επιχειρήσεις ) ήταν 34,8 εκατομμύρια ρούβλια. συχνά συμβαίνει το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου να ανήκει σε μια χούφτα εκατομμυριούχους. μπορεί 10 ή 20 μεγιστάνες να έχουν μετοχές αξίας 18 εκατομμυρίων ρουβλιών και, έχοντας τις περισσότερες μετοχές, να διαχειρίζονται ανεξέλεγκτα τα υπόλοιπα 13 ή 16 εκατομμύρια των «μικρών» μετοχών.
Οι καθηγητές συνήγοροι του καπιταλισμού, φλυαρούν για αύξηση αριθμού των ιδιοκτητών, μόλις βλέπουν αύξηση του αριθμού των μικρών μετοχών. στην πραγματικότητα όμως αυξάνει η εξουσία ( και το εισόδημα ) των μεγιστάνων – εκατομμυριούχων πάνω στο κεφάλαιο « της μαρίδας».
Κοιτάξτε πως αναπτύχθηκαν μέσα σε δέκα χρόνια οι βασιλιάδες των ασφαλιστικών εταιριών. το μέρισμα του μετοχικού κεφαλαίου στα 10 χρόνια έφτασε κατά μέσο όρο πάνω από 10%!! όχι άσχημο κέρδος, ε; στο χειρότερο χρόνο δεκαετίας « απόκτησαν με τη δουλειά τους» 6 καπίκια στο ρούβλι, ενώ στα καλύτερα χρόνια 12 καπίκια!
Τα αποθεματικά κεφάλαια διπλασιάστηκαν: το 1902 ήταν 152 εκατομμύρια ρούβλια, ενώ το 1911 – 327 εκατομμύρια. η περιουσία σχεδόν διπλασιάστηκε: το 1902 ήταν 44 εκατομμύρια, το 1911 – 76 εκατομμύρια.
Σύνολο, 32 εκατομμύρια νέα περιουσία μέσα σε δέκα χρόνια σε εικοσιμία επιχειρήσεις!
Ποιος « απόκτησε με τη δουλειά του» αυτή της περιουσία; αυτοί που δεν δούλευαν, δηλαδή οι μέτοχοι, στην πρώτη σειρά οι μεγιστάνες – εκατομμυριούχοι που έχουν τις περισσότερες μετοχές.
Δούλευαν εκατοντάδες υπάλληλοι, κάνοντας περιοδείες, οργανώνοντας τους ασφαλισμένους, καταγράφοντας την περιουσία τους, κοπιάζοντας πάνω στους υπολογισμούς. οι υπάλληλοι αυτοί έμειναν υπάλληλοι. εκτός από το μισθό ( που τους περισσότερους, όπως είναι γνωστό, δεν τους φτάνει, δεν τους φτάνει ακόμη και για να συντηρήσουν κάπως υποφερτά την οικογένεια τους ) οι άνθρωποι αυτοί δεν παίρνουν τίποτε άλλο. κανενός είδους περιουσία δεν μπορούν να δημιουργήσουν.
Αν κανένας από τους μεγιστάνες έβαλε το δαχτυλάκι του στη « δουλειά » τη διευθυντική, αμείφθηκε γι αυτό ιδιαίτερα και με υπουργικό μισθό και με αποζημιώσεις.
Οι κύριοι λοιπόν μέτοχοι πλούτισαν για το ότι δεν δούλευαν. έπαιρναν κατά μέσο όρο στην δεκαετία από τρία εκατομμύρια καθαρό κέρδος το χρόνο, « μοχθώντας» να κόβουν κουπόνια και συσσώρευαν ένα πρόσθετο ακόμη κεφάλαιο από 32 εκατομμύρια ρούβλια.
Γράφτηκε στις 19 του Μάη ( 1 του Ιούνη ) 1913,
δημοσιεύτηκε στις 9 του Ιούνη 1913, στην
εφημερίδα « Πράβντα», αρ. φύλ. 131.
Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τομ.23, σελ.187 – 189.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου