Από το 1880 και ύστερα, αρκετοί οπορτουνιστές άρχισαν ύπουλα να καλλιεργούν, μέσα στα κόμματα της Δεύτερης Διεθνούς και τα συνδικάτα, την αντίληψη πως οι εργάτες θα μπορούσαν να λύσουν όλα τα προβλήτα της ζωής τους μέσα στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος και πως κατά συνέπεια ήτα άχρηστο και ανόητο να παλεύουν για το Σοσιαλισμό. Τη θεωρία τους αυτή, τη στήριζαν στην σκέψη ότι η αναμενόμενη προλεταριακή επανάσταση δεν φαινόταν να προωθείτε, ότι οι εργάτες κέρδιζαν σιγά – σιγά ελευθερίες στην Αγγλία και σε άλλες χώρες και ότι τα διάφορα σοσιαλιστικά κόμματα αύξαιναν όλο και περισσότερο τις ψήφους τους. Στις αντιλήψεις αυτές κυριαρχούσε η αυταπάτη ότι τα σοσιαλιστικά κόμματα γρήγορα θα κατακτούσαν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και θα έπαιρναν έτσι την εξουσία σε πολλές από τις καπιταλιστικές χώρες. Οι ρεβιζιονιστές επικαλούνταν ειδικά την άνοδο έστω και αργά, του βιοτικού επιπέδου των μαζών σαν απόδειξη της ορθότητας των ισχυρισμών τους. Είναι αλήθεια ότι μερικά ψιχία από τα κέρδη που έφερνε στους κεφαλαιοκράτες η επέκταση του καπιταλισμού του καπιταλισμού και η κυριαρχία του στις αποικιακές χώρες, έφταναν έως τους εργάτες των μεγάλων καπιταλιστικών κρατών και ιδιαίτερα ως τους ειδικευόμενους εργάτες. Έτσι ο Κουστσίνσκυ σημειώνει μιαν αύξηση των πραγματικών μισθών στην Μ. Βρετανία από 74 ( 1900 – 100 ) το 1869 –79 σε 99 το 1859 – 19032. Στη Γερμανία από 78 το 1868 – 78 σε 97 το 1897 – 1902 και στις Ενωμ. Πολιτείες από 87 το 1868 – 78 σε 102 το 1897 – 1908. Αυτές οι κάποιες βελτιώσεις στο βιοτικό επίπεδο, που κατακτήθηκαν κυρίως χάρη στο αγώνα των εργατών, δεν έλυναν το πρόβλημα των μισθών πείνας και εξουδετερώνονταν με την εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης των εργατών στη βιομηχανία.
Ο Φόν Βόλλμαρ στη Γερμανία, οι φαβιανοί « σοσιαλιστές» στην Αγγλία και άλλα παρόμοια στοιχεία στη Γαλλία, τις Ενωμένες Πολιτείες και αλλού, δεν άργησαν να υποστηρίξουν την νέα οπορτουνιστική άποψη ότι ο καπιταλισμός εξελισσόταν βαθμιαία σε σοσιαλισμό ή σε κάτι παρόμοιο. Αλλά κυριότερος εκφραστής αυτής της διεθνούς αντιμαρξιστικής τάσης ήταν ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης, Εντουάρντ Μπερνστάϊν. Ο Μπερνστάϊν γιός ενός μηχανικού των σιδηροδρόμων και άλλοτε τραπεζικός υπάλληλος, έγραψε το 1898 ένα βιβλίο που δημοσιεύτηκε αγγλικά με τίτλο « εξελικτικός σοσιαλισμός», το οποίο κάτω από τη σημαία της αναθεώρησης του μαρξισμού και του συγχρονισμού του, έκανε μια ανοικτή επίθεση σ όλες σχεδόν τις μαρξιστικές αρχές: Αποκήρυχνε τον ιστορικό υλισμό, γελοιοποιούσε τη θεωρία της υπεραξίας, ειρωνευόταν την πάλη των τάξεων, αρνιόταν ότι η μεσαία τάξη βάδιζε σε παρακμή, σάρκαζε τους τελικούς σκοπούς του σοσιαλισμού και υποστήριζε ότι κάτω από το καπιταλιστικό σύστημα η μάζα των εργατών αντί να φτωχαίνει αντίστροφα βελτιώνει την οικονομική της κατάσταση. Ο Μπερνστάϊν διέγραψε για την εργατική τάξη μια μακρινή εξελικτική πορεία. Σ αυτήν η Σοσιαλιστική Επανάσταση και η δικτατορία του Προλεταριάτου που πρόβλεψαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς, δεν θα έπαιζαν κανένα ρόλο. Ήταν φανερό ότι η προσπάθεια του απέβλεπε στο να προσαρμόσει το εργατικό κίνημα στις οικονομικές και πολιτικές αξιώσεις του ιμπεριαλισμού, θυσιάζοντας την πολιτική της ταξικής πάλης και την προοπτική του Σοσιαλισμού.
Ο Μπερνστάϊν γρήγορα βρέθηκε επικεφαλής μιας ολόκληρης παράταξης μέσα στη Δεύτερη Διεθνή. Πολλοί από τους υποστηρικτές του ήταν στοιχεία μικροαστικά που βλέποντας την εκπληκτική πρόοδο των σοσιαλδημοκρατών κομμάτων, είχαν τρυπώσει μέσα σ αυτά αποβλέποντας οπορτουνιστικώτατα σε μιαν εύκολη και αποδοτική καριέρα. Πολλοί από αυτούς διανοούμενοι διαφόρων τύπων, είχαν αναδειχθεί σε ηγέτες που ασκούσαν σημαντική επιρροή στα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας. Πιο σημαντικό όμως ήταν το γεγονός ότι οι αναθεωρητικές θεωρίες του Μπερνστάϊν, βρήκαν ευνοϊκή απήχηση στις σκέψεις πολλών σοσιαλδημοκρατικών συνδικαλιστικών στελεχών. Τα στοιχεία αυτά, που βάσισαν τη συνδικαλιστική δράση τους κυρίως στους ειδικευόμενους εργάτες, έπεσαν αμέσως θύματα αυτής της συντηρητικής θεωρίας και πρακτικής. Όχι πως προβληματίζονταν σοβαρά πάνω στις αντιλήψεις του Μπερνστάϊν. Απλώς οι θεωρίες του ταίριαζαν με τον τρόπο που αυτοί ενεργούσαν και αντιμετώπιζαν τα προβλήματά τους. Αυτά τα στοιχεία έγιναν αργότερα οι κυριότεροι υπερασπιστές του αντιμαρξιστικού ρεβιζιονισμού ( αναθεωρητισμού).
Στα κατοπινά χρόνια και έως την έκρηξη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, ο ασταμάτητος αγώνας των μαρξιστών ενάντια στο μπερνσταϊνικό ρεβιζιονισμό, κυριάρχησε σε όλες τις ιδεολογικές συγκρούσεις που έγιναν στα κόμματα και τα συνδικάτα της Δεύτερης Διεθνούς. Ο αγώνας αυτός σε ότι τουλάχιστον αφορούσε την ηγεσία της Διεθνούς, κατέληξε σε ήττα.
1. ο ρεβιζιονισμός ( αναθεωρητισμός ) είναι η αντιμαρξιστική εκείνη τάση που με το πρόσχημα της « αναθεώρησης» και « διόρθωσης» του Μαρξισμού πλάταινε την αστική επιρροή στο συνδικαλ. κίνημα.
2. Kuczynshi: « Συνθήκες εργασίας στη Δυτική Ευρώπη » σ.25 και « Σύντομη ιστορία των συνθηκών εργασίας στις Ενωμένες Πολιτείες », σ.154
Απόσπασμα από το βιβλίο του Ουίλιαμ Ζ. Φόστερ:
« ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ »
ΤΟΜΟΣ 1 ΣΕΛ. 130 - 131
ΤΟΜΟΣ 1 ΣΕΛ. 130 - 131
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου