Η «Μόδα» των Καπιταλιστών..

Τα τελευταία χρόνια, και εδώ στην Ελλάδα έχει έρθει η αμερικάνικη «μόδα» στους εργασιακούς χώρους, κυρίως σε μεγάλους πολυεθνικούς ομίλους, όπου θέλει τους εργαζόμενους με τα διάφορα αφεντικά τους «αγαπημένους», «ενωμένους» σαν «οικογένεια». Αυτή η « οικογενειακή αγάπη» συνήθως δεν φαίνεται σε εργασιακά ζητήματα, όπως είναι για παράδειγμα το ζήτημα του μισθού, την ώρα και το φόρτο εργασίας, τις απολύσεις, κλπ, μα απλά σε διάφορες άλλες «εκδηλώσεις» κυρίως εκτός ωραρίου ή το Σαββατοκύριακο.

Αυτή η «μόδα» λοιπόν απαιτεί από τους εργαζόμενους, και τις οικογένειες τους ορισμένες φορές, να συμμετέχουν σε διάφορες εκδηλώσεις της εταιρίας όπου εργάζονται, άλλες φορές εντός αυτής, άλλες φορές εκτός, για να γνωριστούν καλύτερα ( όπως λένε ) οι εργαζόμενοι μεταξύ τους αλλά και η διοίκηση με τους εργαζόμενους. Το ίδιο κλίμα επικρατεί και στις διάφορες εκδρομές όπου διοργανώνετε από την πλευρά της διοίκησης κάθε εταιρίας. Οι «φιλίες» παίρνουν και δίνουν, ξεγνοιασιά και η χαρά μεγάλη, φυσικά όμως πάντα για « το καλό της εταιρίας». 

 Καμία «φιλία» και «αγάπη» λοιπόν, κυρίως από την πλευρά των εταιρικών διοικήσεων, δεν ξεπερνά το συμφέρον των εταιριών τους, δηλαδή την ευκολότερη κερδοφορία τους. Όλα αυτά στοχεύουν κυρίως στον αποπροσανατολισμό των εργαζομένων, την παραίτηση τους από διάφορες διεκδικήσεις τους όσο αφορά τα εργατικά τους δικαιώματα. Αυτό φαίνεται πιο καθαρά, όταν τελειώσουν τα χαμόγελα και τα χειροκροτήματα, όπου οι εργαζόμενοι ξανά επιστρέφουν στους χώρους εργασίας τους, όπου επικρατεί ένα εξοντωτικό καθεστώς.

Παρά την όποια φιλική ή ακόμα και προοδευτική φρασεολογία των εταιρικών διοικήσεων, μπρος στην κερδοφορία τους, επιτρέπουν ακόμα και από τους «χαμηλόβαθμους»  προϊσταμένους στα διάφορα τμήματα των εταιριών τους, να φτάνουν και σε καταστάσεις όπου δικαιούνται να βρίζουν τους υπόλοιπους εργαζόμενους, να τους ειρωνεύονται, να τους κοροϊδεύουν, να τους απειλούν, κλπ. Επίσης δυσβάσταχτο είναι και το ωράριο, καθώς πολλές φορές οι εργαζόμενοι καλούνται να δουλέψουν και μετά το πέρας του οχταώρου, χωρίς να πληρώνονται υπερορίες, και φυσικά πάντοτε, κυρίως στις μέρες μας, είναι υπαρκτός ο κίνδυνος της απόλυσης. 

Οι εργαζόμενοι απέναντι και σε αυτήν την καπιταλιστική «μόδα», πέρα από το μποϊκοτάρισμα της, θα πρέπει  να απαντήσουν με διεκδίκηση των όποιων δικαιωμάτων τους, με κάθε τρόπο (συγκρότηση σωματείων σε κάθε χώρο δουλειάς, απεργίες, κλπ), όχι με βάση την κερδοφορία των καπιταλιστών αλλά με βάση τις καθημερινές τους ανάγκες, και φυσικά την οικοδόμηση ενός εργατικού οργανωμένου επαναστατικού κινήματος, όπου θα δίνει ως διέξοδο, σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον Σοσιαλισμό Κομμουνισμό..

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ.