Από το Σικάγο στην Καισαριανή Ζήτω η 1η Μάη και η Πάλη η Ταξική

Στις μέρες μας δυστυχώς, όλο και λιγότεροι εργάτες κατανοούν τη σημασία της Πρωτομαγιάτικης απεργίας. Μεγάλο ρόλο σε αυτό έχουν παίξει, όχι μόνο στην Ελλάδα άλλα και σε παγκόσμιο επίπεδο, η στροφή των περισσοτέρων ηγετών του εργατικού κινήματος προς τα δεξιά, προς τα συμφέροντα δηλαδή της αστικής τάξης, χαρίζοντας ουσιαστικά στον πρωτομαγιάτικο εορτασμό μια αόριστη «ανοιξιάτικη πανδαισία». Ειδικά στις μέρες μας, όπου η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση συνεχίζει να τσακίζει τους λαούς της γης για 10η συνεχόμενη χρονιά, όλοι αυτοί με ακόμα μεγαλύτερο ζήλο αποκρύπτουν τον ταξικό χαρακτήρα της 1ης Μάη, φοβούμενοι την επαναστατικοποίηση του εργατικού κινήματος.

 1η Μάη 1886¹

Τα γεγονότα όπου διαδραματίστηκαν στο Σικάγο, την 1η Μάη του 1886, δεν ήταν γεγονότα της στιγμής. Η ιστορική εκείνη απεργία ξεκίνησε από την απόφαση που είχε υιοθετήσει η νεαρή τότε Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας στο συνέδριο της το 1884. Η απόφαση αυτή έλεγε ότι μετά την 1η Μαΐου του 1886, η εργατική μέρα θα διαρκούσε μόνο 8 ώρες, και κήρυσσε για εκείνη την ημέρα την έναρξης ενός εκτεταμένου απεργιακού κινήματος όπου θα καθιέρωνε το οχτάωρο σε εθνική κλίμακα. Αυτή η μορφή πάλης θύμιζε πολύ την δράση της Βιομηχανικής Αδελφότητας όπου με έναν παρόμοιο τρόπο, δέκα χρόνια πριν ζητούσε και αυτή το οχτάωρο. Εδώ αξίζει να τονίσουμε πως το οχτάωρο ήταν σύνθημα των εργατικών μαζών της Αμερικής από το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1865. Δεν ήταν ένα εύκολο εγχείρημα αυτό, καθώς υπήρχαν πολλοί που έβαζαν εμπόδια στην πραγματοποίηση του. Ο αντιδραστικός Τέρενς Πάουντερλυ, ηγέτης των «Ιπποτών της Εργασίας» που αντιμάχονταν την Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας, υπονόμευε προδοτικά όλο κίνημα για το οχτάωρο. Επίκεντρο της μεγάλης αυτής απεργία της Πρωτομαγιά του 1886 ήταν το Σικάγο όπου ήταν δυνατή η αριστερή επιρροή μέσα στα συνδικάτα. Στην απεργία πήραν μέρος 350.000 εργάτες. Το οκτάωρο κατακτήθηκε από 185.00 εργάτες κυρίως οικοδόμους. Η Δεύτερη Διεθνή, ύστερα από την ιδρυτική της συνέλευση τον Ιούλιο του 1889, αποφάσισε σε ανάμνηση αυτής της μεγάλης μάχης, η 1η Μαΐου να είναι μέρα της εργατικής τάξης.

Η μεγάλη αυτή ταξική μάχη εκτός από το οχτάωρο έφερε και άλλες νίκες στο εργατικό κίνημα, καθώς η Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργασίας επικράτησε στην σκληρή πάλη όπου διεξαγόταν με τους «Ιππότες της Εργασίας», έδωσε ώθηση στην ίδρυση πολλών συνδικάτων και φυσικά έκανε την υπόθεση του οχταώρου υπόθεση όλων των εργατών ανά την γη.

Η αστική τάξη, απέναντι σε αυτήν την απεργία, αντέδρασε προκαλώντας ένα τεράστιο έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης. Στις 4 Μαΐου σε διαμαρτυρία Χαίημαρκετ του Σικάγου, για την κτηνώδη σφαγή έξη εργατών απεργών στο εργοστάσιο Μακόρμικ στο Χάρβεστερ, κάποιος άγνωστος έριξε μια βόμβα που σκότωσε 7 αστυνομικούς, 4 εργάτες και τραυμάτισε πολλούς άλλους. Η αστυνομία συνέλαβε πολλούς εργατικούς ηγέτες οι οποίοι ήταν κυρίως αναρχοσυνδικαλιστές. Η αστική δικαιοσύνη με ύφος γκάγκστερ στην προσπάθεια της να τσακίσει το εργατικό αμερικάνικο κίνημα και ύστερα από μία προβοκατόρικη καμπάνια γεμάτη σκηνοθετημένα ψέματα, τους καταδικάζει, άλλους σε θάνατο δια απαγχονισμού (στις 11 Νοεμβρίου του 1887, οι Πάρσανς, Σπάϊς, Φίσερ και Ένγκελ) και άλλους σε πολλά χρόνια φυλάκισης ( όπως οι Νήμπ, Σβάμπ και Φίλντεν). Κάποιος άλλος ο Λίνγκ βρέθηκε στο κελί του νεκρός, η αστυνομία αιτιολόγησε το θάνατο του ως αυτοκτονία. Όλος ο κόσμος δονήθηκε από τις διαμαρτυρίες γι’ αυτό το έγκλημά στο Χαίημαρκετ.

1η Μάη 1933²

Δύσκολη η Πρωτομαγιά του 1933 για την εργατική τάξη στην Γερμανία. Ήδη από τις 30 Ιανουαρίου του ίδιου χρόνου, ο φασίστας Χίτλερ έχει ονομαστεί «καγκελάριος», από τον (μοναρχικό) πρόεδρο του Ράιχ, Χίντεμπουργκ.

Η Ίρμα Τέλμαν μας διηγείται, τα όσα διαδραματίστηκαν στο Αμβούργο εκείνη την Πρωτομαγιά. 

Οι φασίστες στο σχολείο της υποχρεώνουν τα παιδιά την συγκεκριμένη μέρα να συμμετέχουν σε μια φασιστική γιορτή. Οι «Πιονιέροι» και τα «Γεράκια» κάθονται στις τελευταίες θέσεις συνεννοημένοι να μην τραγουδήσουν κανένα από τα φασιστικά τραγούδια και γενικότερα να μην συμμετάσχουν σε αυτήν την «γιορτή». Οι δάσκαλοι με έναν βίαιο τρομοκρατικό τρόπο αναγκάζουν ορισμένους να σηκωθούν και να τραγουδήσουν. Η ίδια μένει καθιστή και αμίλητη. Στο τέλος την καλούν στον διευθυντή του σχολείου ο οποίος με πολύ έντονο ύφος την ρωτά γιατί δεν τραγουδούσε τους φασιστικούς ύμνους. Εκείνη του απάντα: « Ο πατέρας μου βρίσκετε αθώος στην φυλακή. Εγώ δεν τραγουδάω αυτά τα τραγούδια».

Η κομμουνιστική Νεολαία είχε την γραμμή για εκείνη την ημέρα: « Έξω για διαμαρτυρία. Διαδηλώστε ενάντια στη φυλάκιση των αντιπροσώπων των εργατών. Στολίστε κόκκινα τα σπίτια του Αμβούργου». Για πρώτη φορά στην παράνομη δουλειά έπαιρναν μέρος και οι «Πιονιέροι» με τα «Γεράκια». Όλοι έκαναν ότι μπορούσαν, και παρά την όποια κατασταλτική πρόθεση της ναζιστικής αστυνομίας, οι δρόμοι του Αμβούργου έμοιαζαν σαν κόκκινο ποτάμι. Το απόγευμα της ίδιας μέρας οι νεολαίοι και τα «Γεράκια» είχαν συγκέντρωση. Με κόκκινες σημαίες στα ποδήλατα τους και κόκκινα μαντίλια στο κεφάλι προέτρεπαν τους φίλους τους να στολίσουν και εκείνοι τα σπίτια τους με κόκκινες σημαίες. Το σύνθημα τους ήταν: « Ελευθερία στους πολιτικούς κρατούμενους». 

Οι εργάτες του Αμβούργου, παρά την όποια αντίδραση, της εξαγριωμένης από τα γεγονότα, ναζιστικής αστυνομίας, απέναντι στην τρομοκρατία και το πογκρόμ συλλήψεων, τίμησαν με λαμπρότητα την ημέρα της Πρωτομαγιάς, την ημέρα της εργατικής τάξης.

1η Μάη 1944³

Από τις 30 Απριλίου είχε δημοσιευτεί το ναζιστικό φιρμάνι: « … Την 27.4.44 κομμουνιστικαί συμμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως έναν Γερμανόν στρατηγόν και τρεις συνοδούς τους (…) Ως αντίποινα θα εκτελεστούν: 1) Ο τουφεκισμός 200 κομμουνιστών την 1.5.1944. 2) Ο τουφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάων προς Σπάρτην..» 

Οι ναζί καταχτητές και οι ντόπιοι ομοϊδεάτες συνεργάτες τους, στην γλώσσα τους εννοούσαν «ανανδρία» και «δολοφονία», τον ηρωικό αγώνα ενάντια στην φασιστική τους κατοχή, την ένοπλη πάλη του λαού απέναντι στις φασιστικές ορδές του Χίτλερ.

Την επόμενη μέρα, Δευτέρα 1 Μάη του 1944, ξεκίνησαν τα καμιόνια με τους 200 κομμουνιστές από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου με αφετηρία το σκοπευτήριο στην Καισαριανή. Οι περσότεροι από αυτούς τους 200 κομμουνιστές, ήταν κρατούμενοι στην Ακροναυπλία και εξόριστοι στην Ανάφη, τους οποίους η μεταξική δικτατορία τους είχε παραδώσει στους χιτλερικούς. 

Ανάμεσα τους και ο ακροναυπλιώτης Ναπολέων Σουκατζίδης. Ο Σουκατζίδης γνώριζε γερμανικά και διατελούσε χρέη διερμηνέα. Στο άκουσμα του ονόματος του ο διοικητής του στρατοπέδου αντιδρά και ο Σουκατζίδης του απαντά: «Δέχομαι, κύριε διοικητά, τη ζωή, με τον όρο πως δεν πρόκειται να την πάρω από άλλον κρατούμενο. Μόνο όταν η θέση μου μείνει κενή!»

Ο δρόμος προς το σκοπευτήριο της Καισαριανής είχε γεμίσει με σημειώματα των μελλοθανάτων. Ο Κώστας Τσίρκας έγραψε: « Πρωτομαγιά. Γειά σας. Όλοι πάμε στην μάχη», και ο Σάββας Σαββόπουλος: «Καλώ τον αδελφό μου με σκληρή δουλειά να προσπαθήσει να ξεπλύνει το κακό που έκανε με τη δήλωση και την αδελφούλα μου να πάρει τη θέση μου στο ΚΚΕ». 

Οι 200 εκτελεσμένοι κομμουνιστές αντιφασίστες, στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, τίμησαν την Πρωτομαγιά του 1944, την ημέρα της εργατικής τάξης, μαζί με τους υπόλοιπους εργάτες της Ευρώπης, δίνοντας της ζωή τους, στην μάχη απέναντι στην πιο σκοταδιστική ιδεολογία όπου γεννήθηκε στην γη, τον φασισμό.

1η Μάη 1945

Η συγκεκριμένη Πρωτομαγιά, ήταν όντως γιορτή, για όλους τους εργάτες ανά την Ευρώπη που πολεμούσαν απέναντι στην ναζιστική Γερμανία και τους συμμάχους της. Ήδη από την προηγούμενη μέρα, 30 Απριλίου, η κόκκινη σημαία της νίκης κυματίζει στο Ράιχσταγκ. Την 1η Μαΐου του 1945 ανακοινώνεται η αυτοκτονία του αρχισφαγέα φασίστα Χίτλερ και στις 2 Μαΐου, η ώρα 3 το μεσημέρι, τα ναζιστικά στρατεύματα σταματούν κάθε αντίσταση. Οι γερμανοί φασίστες, που είχαν υποδουλώσει την γερμανική εργατική τάξη και είχαν αιματοκυλήσει σχεδόν όλη την Ευρώπη, για τα συμφέροντα των Κρούπ, Τίσεν και άλλων καπιταλιστών, ηττούνται, από την τεράστια συνδρομή του πρώτου εργατικού κράτους, την Σοβιετική Ένωση και όλων των εργατών ανά την Ευρώπη. Οι λαοί πανηγυρίζουν με συνθήματα υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης.

Η Πρωτομαγιά είναι μία μέρα, με βαθύ ταξικό χαρακτήρα και νόημα. Δεν είναι μια αργία όπου απλά γιορτάζεται ο ερχομός της άνοιξης όπως ορισμένοι μας λένε. Είναι μία μέρα όπου όλοι εργάτες πάνω στην γη, απεργούν και διαδηλώνουν, τόσο για τιμήσουν τους αγώνες της εργατικής τάξης, αλλά ταυτόχρονα και για διεκδικήσουν τα αιτήματα τους, υπέρ της αλληλεγγύης των λαών και της ειρήνης, γυρίζοντας τις πλάτες τους στις ξεπουλημένες εργοδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, ενάντιας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των καπιταλιστών, απομονώνοντας την όποια φασιστική άποψη και συμμορία όπου ως στόχο έχει την διαίρεση των εργατών ανάλογα με την εθνικότητά μας. 

Σήμερα, όπου η αστική τάξη και ιδεολογία έχει επικρατήσει παγκοσμίως και τσαλαπατά τα εργατικά δικαιώματα χρόνων τα οποία έχουν κατακτηθεί με αίμα και αγώνα, με αφορμή και την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομική κρίση από το 2007 έως και σήμερα, τα μηνύματα της Ταξικής Εργατικής Πρωτομαγιάς παραμένουν επίκαιρα. 1η του Μάη όλοι οι εργάτες του κόσμου απεργούμε και διαδηλώνουμε, απαντώντας στους καταπιεστές μας: 

«Ας τρέμουν οι κυρίαρχες τάξεις μπροστά σε μια κομμουνιστική επανάσταση. Οι προλετάριοι δεν έχουν να χάσουν σ’ αυτήν τίποτε άλλο, εκτός από τις αλυσίδες τους. Έχουν να κερδίσουν τον κόσμο ολόκληρο. 

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΩΡΩΝ, ΕΝΩΘΕΙΤΕ!»

ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΚΤΩΒΡΗΣ.

_________________________________________________________________________________

Πηγές:

1. Ουίλιαμ Ζ. Φόστερ, « ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ », ΤΟΜΟΣ 1 σελ. 144 - 145, εκδ: «ΜΟΡΦΩΣΗ»

2. « ΙΡΜΑ ΤΕΛΜΑΝ, αναμνήσεις για τον Έρνεστ Τέλμαν», σελ. 42 - 44, εκδ. ΣΕ

3.  ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ - ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ (του Νίκου Μπογιόπουλου), Τρίτη 30 Απριλίου 2013, σελ. 31