Β.Ι. Λένιν: (Από το Έργο) Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΟΣΙΑΛΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Ο ευρωπαϊκός πόλεμος που προετοίμαζαν επί δεκαετίες οι κυβερνήσεις και τα αστικά κόμματα όλων των χωρών ξέσπασε. Η αύξηση των εξοπλισμών, η όξυνση στο έπακρο της πάλης για αγορές στην εποχή του νεότατου, του ιμπεριαλιστικού σταδίου ανάπτυξης του καπιταλισμού των προηγούμενων χωρών, τα δυναστικά συμφέροντα των πιο καθυστερημένων μοναρχιών της Ανατολικής Ευρώπης, έπρεπε αναπόφευκτα να οδηγήσουν και οδήγησαν σ αυτόν τον πόλεμο. Η αρπαγή εδαφών και η υποδούλωση ξένων εθνών, η καταστροφή του ανταγωνιζόμενου έθνους, η καταλήστευση του πλούτου του, η απόσπαση της προσοχής των εργαζόμενων μαζών από τις εσωτερικές πολιτικές κρίσεις της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας και των άλλων χωρών, η διαίρεση και η εθνικιστική εξαπάτηση των εργατών και η εξόντωση της πρωτοπορίας τους με σκοπό της εξασθένιση του επαναστατικού κινήματος του προλεταριάτου – αυτό είναι το μοναδικό πραγματικό περιεχόμενο, το νόημα και η σημασία του σημερινού πολέμου.

Στη σοσιαλδημοκρατία πέφτει πρωτ’ απ’ όλα το καθήκον να αποκαλύψει αυτή την αληθινή σημασία του πολέμου και να ξεσκεπάσει αμείλικτα την ψευτιά, τα σοφίσματα και τις «πατριωτικές» φράσεις, που διαδίδουν οι κυρίαρχες τάξεις, οι τσιφλικάδες και η αστική τάξη για να υπερασπίσουν τον πόλεμο. 

Επικεφαλής της μιας ομάδας των εμπόλεμων εθνών βρίσκεται η γερμανική αστική τάξη, που εξαπατά την εργατική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες, διαβεβαιώνοντας τες ότι διεξάγει τον πόλεμο για την υπεράσπιση της πατρίδας, της ελευθερίας και του πολιτισμού, για την απελευθέρωση των λαών που καταπιέζει ο τσαρισμός, για την καταστροφή του αντιδραστικού τσαρισμού. Στην πραγματικότητα όμως η ίδια ακριβώς αστική τάξη, κολακεύοντας δουλικά τους πρώσους γιούνκερ που έχουν επικεφαλής τον Γουλιέλμο ΙΙ, ήταν πάντα ο πιο πιστός σύμμαχος του τσαρισμού και εχθρός του επαναστατικού κινήματος των εργατών και των αγροτών στην Ρωσία. Στην πραγματικότητα η ίδια αστική τάξη μαζί με τους γιούνκερ θα καταβάλει κάθε προσπάθεια, όποια κι αν είναι η έκβαση του πολέμου, για να υποστηρίξει την τσαρική μοναρχία ενάντια στην επανάσταση της Ρωσίας.

Στην πραγματικότητα η γερμανική αστική τάξη επιχείρησε ληστρική εκστρατεία ενάντια στην Σερβία, θέλοντας να την υποτάξει και να καταπνίξει την εθνική επανάσταση του νοτιοσλαβισμού, κατευθύνοντας ταυτόχρονα τον κύριο όγκο των στρατιωτικών της δυνάμεων ενάντια σε πιο ελεύθερες χώρες, ενάντια στο Βέλγιο και στην Γαλλία, για να ληστέψει έναν πλουσιότερο συναγωνιστή. Η γερμανική αστική τάξη, διαδίδοντας το παραμύθι ότι από δική της πλευρά διεξάγει αμυντικό πόλεμο, στην πραγματικότητα διάλεξε την πιο κατάλληλη από την άποψη της στιγμή για πόλεμο, χρησιμοποιώντας τις τελευταίες της τελειοποιήσεις στον τομέα της πολεμικής τεχνικής και προσπαθώντας να προλάβει τους προσχεδιασμένους και προαποφασισμένους από την Ρωσία και τη Γαλλία νέους εξοπλισμούς.

Επικεφαλής της άλλης ομάδας των εμπόλεμων εθνών βρίσκεται η αγγλική και γαλλική αστική τάξη που εξαπατά την εργατική τάξη και τις εργαζόμενες μάζες, διαβεβαιώνοντας τες ότι διεξάγει τον πόλεμο για την πατρίδα, την ελευθερία και τον πολιτισμό, ενάντια στο μιλιταρισμό και το δεσποτισμό της Γερμανίας.

Στην πραγματικότητα όμως αυτή η αστική τάξη από καιρό ήδη έχει μισθώσει με τα δισεκατομμύρια της και προετοιμάσει, για επίθεση ενάντια στην Γερμανία, τα στρατεύματα του ρωσικού τσαρισμού, της πιο αντιδραστικής και πιο βάρβαρης μοναρχίας της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα σκοπός της πάλης της αγγλικής και της γαλλικής αστικής τάξης είναι η αρπαγή των γερμανικών αποικιών και η καταστροφή του συναγωνιζόμενου έθνους, που το διακρίνει πιο γοργή οικονομική ανάπτυξη. Και για τον ευγενικό αυτό σκοπό τα «προηγμένα», τα «δημοκρατικά» έθνη βοηθούν τον βάρβαρο τσαρισμό να καταπιέζει ακόμη περισσότερο την Πολωνία, την Ουκρανία κλπ., να πνίγει ακόμη πιο πολύ την επανάσταση στην Ρωσία. 

Και οι δύο ομάδες των εμπόλεμων χωρών δεν μένουν καθόλου πίσω η μια από την άλλη στις ληστείες, στις θηριωδίες και στις ατελείωτες βαρβαρότητες του πολέμου, για να εξαπατήσουν όμως το προλεταριάτο και να αποσπάσουν την προσοχή του από το μοναδικό πραγματικά απελευθερωτικό πόλεμο – δηλαδή τον εμφύλιο πόλεμο ενάντια στην αστική τάξη, τόσο της χώρας «του», όσο και των «ξένων» χωρών – γι’ αυτό τον υψηλό σκοπό η αστική τάξη της κάθε χώρας εξυμνεί με υποκριτικές πατριωτικές φράσεις τη σημασία του εθνικού «της» πολέμου και προσπαθεί να κάνει πιστευτό ότι επιδιώκει να νικήσει τον αντίπαλο όχι για λόγους ληστείας και αρπαγής των εδαφών του, μα για την «απελευθέρωση» όλων των άλλων λαών, εκτός του δικού της.

Όμως με όσο μεγαλύτερο ζήλο προσπαθούν οι κυβερνήσεις και η αστική τάξη όλων των χωρών να διαιρέσουν τους εργάτες και να τους στρέψουν τον έναν ενάντια στον άλλο, όσο πιο θηριωδώς χρησιμοποιείτε γι’ αυτό τον υψηλό σκοπό το σύστημα του στρατιωτικού νόμου και της στρατιωτικής λογοκρισίας (που καταδιώκει ακόμα και τώρα, τον καιρό του πολέμου, πολύ περισσότερο τον «εσωτερικό», παρά τον εξωτερικό εχθρό), τόσο πιο επιτακτικό είναι το χρέος του συνειδητού προλεταριάτου να υπερασπιστεί την ταξική ενότητα του, το διεθνισμό του, τις σοσιαλιστικές πεποιθήσεις ενάντια στην αποχαλίνωση του σωβινισμού της «πατριωτική» καπιταλιστικής κλίκας όλων των χωρών. Η άρνηση αυτού του καθήκοντος απομέρους των συνειδητών εργατών θα σήμαινε άρνηση όλων των απελευθερωτικών και δημοκρατικών τους επιδιώξεων, χωρίς να μιλάνε για τις σοσιαλιστικές τους επιδιώξεις.

_________________________________________________________________________________

Γράφτηκε πριν από τις 28 του Σεπτέμβρη ( 11 του Οχτώρβη )
1914 Δημοσιέυτηκε την 1η του Νοέμβρη 1914 στην εφημερίδα
 « Σοτσιάλ - Ντεμοκράτ» αρ. φυλ. 33

« Για τον ιμπεριαλισμό και τους ιμπεριαλιστές»,
 σελ. 26 - 29, εκδ. ΠΡΟΓΚΡΕΣ - ΣΕ