Στην ΑΥΓΗ, στις 15 Ιουλίου, για ακόμα μια φορά προσπάθησαν με έναν τελείως αντεπαναστατικό αντιεπιστημονικό τρόπο, να δικαιολογήσουν το ιδεολογικό ξεγύμνωμα του ΣΥΡΙΖΑ, όπου συνειδητά κάνει τα πάντα για την ανασυγκρότηση του βάρβαρου συστήματος της μισθωτής εργασίας, με ακόμα πιο βάρβαρες συνθήκες για την εργατική τάξη και φυσικά τον αποπροσανατολισμό της από την όποια επαναστατική προοδευτική σκέψη και κίνηση υπέρ της. Ο Θάνος Παπαδόπουλος λοιπόν, στο άρθρο του «Οι ακραίες ιδεολογίες ονειρεύονται μεγάλο, όχι ανεπτυγμένο κράτος», «αναλύει» στην ουσία το αγαπημένο ζήτημα των αστών, αυτό των λεγόμενων «δύο άκρων», εξισώνοντας ουσιαστικά την επαναστατική προοδευτική θεωρία των Μαρξ – Ένγκελς – Λένιν, με την πιο σκοταδιστική αστική θεωρία αυτή του φασισμού, ως εχθροί και οι δύο της (αστικής) δημοκρατίας.
Αιχμή του δόρατος για ακόμα μια φορά η Σοβιετική Ένωση και ο σοσιαλισμός, την εποχή όπου ΓΓ του ΚΚ (Μπ.) της ΕΣΣΔ, ήταν ο Στάλιν, αλλά και το ΚΚΕ της εποχές όπου ΓΓ του ήταν ο Νίκος Ζαχαριάδης. Την εποχή δηλαδή όπου, μετά και την επικράτηση της Σοβιετικής Επανάστασης, το εργατικό επαναστατικό κίνημα σχεδόν σε παγκόσμιο επίπεδο βρισκόταν σε άνθηση, την εποχή όπου η μία εργατική αντίδραση ξεφύτρωνε μετά την άλλη, σε διάφορες χώρες κυρίως της Ευρώπης, και οι εργάτες, παρά τις ήττες ή νίκες τους, συνειδητά βάδιζαν προς τον σοσιαλισμό κομμουνισμό, σε μια κοινωνία δηλαδή όπου κανένας εργάτης δεν θα καταπιεζόταν από κάποιον καπιταλιστή. Αν αυτό φαίνεται αντιδημοκρατικό στον Θάνο Παπαδόπουλο και στην ΑΥΓΗ, να ζήσουμε σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, καταλαβαίνουμε πως εννοούν την δημοκρατία!!! Δεν μας κάνει καμία εντύπωση καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ προπαγανδίζει μια «υγιή επιχειρηματικότητα», δηλαδή κάποιο «υγειές» κέρδος κάποιων «καλών» καπιταλιστών, όπου όμως και πάλι θα φορτωθεί βάρβαρα στις πλάτες της εργατικής τάξης.
Εδώ θα πρέπει να τονιστούν οι τεράστιες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στον Μαρξισμό – Λενινισμό και τα διάφορα αστικά ιδεολογήματα όπως ο φασισμός. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς το πρώτο πράγμα που μελέτησαν ήταν η φύση, η καταγωγή και η φύση του ανθρώπου, άλλες επιστήμες όπως η φυσική, χημεία, τα μαθηματικά, κλπ, έτσι ώστε να φτάσουν σε μία τεκμηριωμένη επιστημονικά άποψη, για το αν γίνεται οι άνθρωποι να ζουν σε κοινωνίες όπου πρώτο μέλημα τους θα είναι η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια και όχι το κέρδος κάποιων λίγων καπιταλιστών, χωρίς θρησκευτικές αυταπάτες και ευλάβειες. Σε διάφορα έργα τους εξηγούν πως το πρώτο ανθρωπόμορφο πλάσμα (ο Αυστραλοπίθηκος) κατάφερε να μετεξελιχθεί στην μορφή του ανθρώπου που σήμερα γνωρίζουμε, τις πρώτες ανθρώπινες κοινωνίες και πως αυτές έφτασαν στην σημερινή καπιταλιστική μορφή. Με διάφορα πειράματα απέδειξαν την μεταφυσική καταγωγή όλων των θρησκειών και φυσικά πως οι καταπιεζόμενες τάξεις θα απαλλαχθούν από τους δυνάστες τους. Ο διαλεκτικός υλισμός λοιπόν έχει τις βάσεις του πάνω στην ανάπτυξη της φύσης και του ανθρώπου, με σκοπό πρώτα απ’ όλα να μορφωθούν κοινωνικά, ιδεολογικά και πολιτικά οι καταπιεζόμενες μάζες, και όχι σε κάποια ιδεατά μεταφυσικά κατασκευάσματα με στόχο την τυφλή υποταγή τους. Ο Λένιν βασιζόμενος πάνω στις θεωρητικές κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτικές απόψεις του Μαρξ και του Ένγκελς, συνέχισε θεωρώντας και αυτός ότι τα νέα στάδια του καπιταλισμού συνεχίζουν να καταπιέζουν βάρβαρα του εργάτες, έδωσε επαναστατικές οργανωτικές αρχές στο κόμμα των εργατών (το Επαναστατικό Κόμμα Νέου Τύπου (Κομμουνιστικό Κόμμα μετέπειτα) ), και φυσικά έκανε πράξη μαζί με την εργατική τάξη της Ρωσίας την επαναστατική προοδευτική θεωρία των Μαρξ και Ένγκελς, βασισμένος και στην επαναστατική (θετική και αρνητική) πείρα από την Παρισινή Κομμούνα, προάγγελο των μεγάλων εργατικών αγώνων και επαναστάσεων. Αντίθετα η αστική τάξη και ιδεολογία, πάτησε πάνω στην βάση του μεταφυσικού, της βίας και του ψεύδους. Ο φασισμός του Χίτλερ για παράδειγμα, όπως και τα υπόλοιπα παρόμοια καθεστώτα ανά την Ευρώπη την εποχή εκείνη, που εμφανίστηκαν με την βοήθεια των αστών (οικονομική και πολιτική στήριξη), βάδιζαν στο ίδιο μοτίβο, δηλαδή το ψέμα, την βία και φυσικά την εθνική και θρησκευτική πίστη. Ο ίδιος Χίτλερ, στο βιβλίο του «ο αγών μου» έγραφε πως «το μέγεθος της ψευτιάς είναι ένας παράγοντας για να γίνει πιστευτή. Με την πρωτόγονη αφέλεια των μαζών, ένα μεγάλο ψέμα είναι πιο αποτελεσματικό από ένα μικρό, γιατί λένε συχνά ψέματα για μικροπράγματα, θα ντρέπονταν όμως να πουν ένα πολύ μεγάλο ψέμα. Γι αυτό δεν θα συμβεί ποτέ η μεγάλη μάζα να υποπτευθεί ένα τόσο μεγάλο ψέμα, και η μάζα θα σταθεί τέλεια ανίκανη να πιστέψει πως θα μπορούσε να είχε κανείς την σατανική ξετσιπωσιά να διαστρέψει την αλήθεια σε τέτοια έκταση» (1). Το ίδιο κάνουν για χρόνια όλα τα αστικά κόμματα ανά την υφήλιο, αν δούμε τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις και τι πράττουν μετεκλογικά αφού έχουν εκλεγεί σε επίπεδο διακυβέρνησης.
Η δημοκρατία με την έννοια της εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πολλών εργατών και όχι των λίγων πλουσίων, στην Σοβιετική Ένωση, ήταν κάτι το αυτονόητο. Πρώτα απ’ όλα η Σοβιετική Ένωση ήταν ένα κράτος όπου πάντοτε τασσόταν υπέρ της ειρήνης και της ομοψυχίας των λαών, ποτέ δεν έδειξε επιθετικές τάσεις προς άλλες χώρες και φυσικά δεν συμμετείχε σε κανέναν ιμπεριαλιστικό σχηματισμό της εποχής εκείνης. Στα δύσκολα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο και την εισβολή της ΑΝΤΑΝΤ υπέρ της αστικής τάξης και των τσιφλικάδων, η Σοβιετική κυβέρνηση έπραξε τα αυτονόητα. Ήδη από το 1918, ο Λένιν είχε υπογράψει ένα διάταγμα όπου υποχρέωνε τις «αγορές εργασίας»(γραφεία εξεύρεσης εργασίας) να βρίσκουν δουλειά στους ανέργους χωρίς καμιά οικονομική επιβάρυνση και την χορήγηση του επιδόματος ανεργίας. Το 1921 η Σοβιετική κυβέρνηση εισήγαγε συνολική ασφάλιση για τους εργαζομένους, σε περίπτωση οποιουδήποτε είδους ανικανότητας ή απώλειας εργασίας. Οι άνεργοι πέρα από το επίδομα ανεργίας, δεν πλήρωναν φόρους και είχαν μειωμένες τιμές ενοικίου και διαφόρων υπηρεσιών. Το 1930 η «αγορά εργασίας» έκλεισε και για τα επόμενα 61 χρόνια η λέξη «ανεργία», ήταν μια λέξη ξένη στους Σοβιετικούς πολίτες(2). Σήμερα οι «αριστεροί» κατήγοροι της Σοβιετικής Ένωσης, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, όχι απλά δεν τολμούν να νομοθετήσουν τέτοια μέτρα, μα ρίχνουν στα τάρταρα τους εργαζομένους και τους άνεργους, νομοθετούν υπέρ της ανάπτυξης του καπιταλιστικού κέρδους και τους αντιμετωπίζουν σαν κοινούς εγκληματίες, όταν αυτοί διεκδικούν το δικαίωμα τους για αξιοπρεπή ζωή. Όχι απλά δεν τολμούν να απαγκιστρωθούν από τις διάφορες καπιταλιστικές ολοκληρώσεις πολιτικοοικονομικού και στρατιωτικού τύπου, μα όσο πάνε γίνονται υποτακτικοί τους.
Επίσης αν λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας το παράδειγμα του Ντονμπάς, πως απλοί άνθρωποι εργαζόμενοι υπέδειξαν στην ΚΕ του ΚΚ(Μπ.) την σωστή λύση των όποιων προβλημάτων, ύστερα από ανταλλαγή απόψεων και γραπτά και σε κατ’ ιδίαν συνάντηση (3 ημερών)(3), καταλαβαίνουμε πως το σοσιαλιστικό κράτος σαν κράτος δεν ήταν καθόλου «μεγάλο» και καθόλου αυταρχικό. Αν αυτό δεν θεωρείτε δημοκρατικό κράτος υπέρ των πολλών εργατών, τότε τόσο η ΑΥΓΗ, τόσο και ο Θάνος Παπαδόπουλος δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να «ξεπλένουν» τα διάφορα αστικά κόμματα, που με μία τάχα μου δήθεν «δημοκρατική» διαδικασία εντός των αστικών κοινοβουλίων γίνονται φερέφωνα των απαιτήσεων των λίγων πλουσίων, ξυλοφορτώνοντας (μέσο του αστικού κατασταλτικού μηχανισμού) τους εργαζόμενους που αντιδρούν, και τους διαφόρους φασίστες δικτάτορες όπου πρώτα πήραν άδεια «διακυβέρνησης» μιας χώρας πάλι από τους λίγους πλουσίους για να υπερασπιστούν τα κέδροι τους με έναν ακόμα πιο βίαιο τρόπο.
Ο Θάνος Παπαδόπουλος, είναι από αυτούς τους «αριστερούς» που δεν συγχωρεί εύκολα όσους ξεσηκώνουν τους εργάτες σε κοινωνικές σοσιαλιστικές επαναστάσεις, ακόμα και τους ίδιους τους θεωρητικούς του Σοσιαλισμού – κομμουνισμού, έτσι τους αποδίδει απόψεις που ποτέ δεν έγραψαν. Σε παλιότερο άρθρο του πάλι στην ΑΥΓΗ το 2015, πέρα από την αντιεπιστημονική άποψη του γύρω από τα αίτια των καπιταλιστικών κρίσεων, αναφέρει πως το μόνο καθήκον της αριστεράς είναι να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις του μνημονίου και ακόμα περισσότερες έτσι ώστε να έρθει η (καπιταλιστική) ανάπτυξη και έτσι, μέσα από τον παραγόμενο πλούτο οι εργάτες να μπορέσουν να εφαρμόσουν τις σοσιαλιστικές πολιτικές τους(4). Πραγματικά εδώ θα τον ζήλευε και ο ρεβιζιονιστής Μπερνστάιν, που κατάργησε στο ιδεολόγημα του ακόμα και την πάλη των τάξεων! Σε ποιο πρόσφατο άρθρο του το 2016 ξανά στην ΑΥΓΗ, γίνετε ακόμα πιο κατατοπιστικός και επιτέλους, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ, ξεσκεπάζετε τελείως, γράφοντας πως η αριστερά στην Ελλάδα θα πρέπει να αναλάβει το καθήκον της δημιουργίας ενός σύγχρονου ευρωπαϊκού κράτους δικαίου, το καθήκον του αστικού εκσυγχρονισμού της χώρας, αλλιώς θα περάσει σε ανυποληψία για την ιστορική της ανεπάρκεια(5).
Κάπου εδώ έχω αρχίσει να απορώ γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν έχει πάει ακόμα στην ΝΔ, όπου ακόμα και ως απλός αρθρογράφος θα έκανε τεράστια καριέρα. Όσο για την ΑΥΓΗ, έχει αναλάβει πλήρως την υποστήριξη της αστικής ιδεολογίας με κάθε τρόπο, με έναν αισχρό τρόπο, παρόμοιο με αυτόν της ΑΥΡΙΑΝΗΣ και των φασιστών Κουρήδων..
Κ.Ο.
_________________________________________________________________________________________________________
1. Α. Χίτλερ, ο Αγών μου, τ. Α, σ.55.
2. Κώστας Κάππος, «ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ», σελ. 90 - 91, εκδ. Σύγχρονη Εποχή (Β' έκδοση).
3. Ι.Β. Στάλιν, Τελική ομιλία στην Ολομέλεια της ΚΕ του ΠΚΚ(μπ), 5 Μάρτη 1937.
4. http://www.avgi.gr/article/10811/6023391/gia-ten-aristera-ston-21o-aiona
5. http://www.avgi.gr/article/10842/6613729/gia-ten-ellenike-aristera-ston-21o-aiona
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου